Onvoorwaardelijke liefde

‘Je jongste gaat ook bijna naar school, toch?’, vroeg ik voorzichtig. Het mannetje stond voor me, zijn laarsjes in de plas, de eerste spetters al op zijn broek.

‘Ja, hoor, heerlijk! Eindelijk weer eens tijd voor mezelf. Niet meer heel de dag dat ‘mamma, mag ik dit, mamma, mag ik dat..’ aan mijn hoofd. Ik ben er echt aan toe!’ Het kereltje tilde zijn hoofd op en keek ons aan. Ik gaf hem een knipoogje. Tegelijk voelde ik schaamte. Plaatsvervangende schaamte. 

Denk niet dat ik het altijd fantastisch vind om minimaal 2 van de 4 kinderen thuis te hebben. Er zijn dagen dat ik het liefst oordoppen in zou stoppen, me wil begraven onder 6 dekens en minstens zoveel kussens. Maar, die ene blik van dat kereltje zette alles om mij heen even stil. Hij stond daar, verlangend naar liefde, aandacht, het gevoel waardevol te zijn. Hij grijnsde bij mijn simpele knipoog. Wat was de boodschap van zijn moeder? Misschien onbedoeld? Niet datgene waar hij op hoopte. 

Terwijl ik naar huis reed, voelde ik een handje op mijn schouder. Het plakte nog een beetje van het laatste snoepje dat uit mijn tas gevist was. 

Terwijl ik in de achteruitkijkspiegel keek, vonden mijn ogen die van haar. Ik zag datzelfde verlangen: hou van mij. Kennen we dat verlangen niet allemaal? Opnieuw besefte ik weer wat een zegen het is dat ik thuis kan zijn bij mijn kinderen. Hen verzorg, maar bovenal hen kan zegenen met liefde. Onvoorwaardelijk. Zoals Mijn Hemelse Vader bij mij heeft gedaan en doet, elke dag weer. En nooit zucht als ik bij Hem kom met mijn vragen of zorgen. Wat verlang ik ernaar op Hem te lijken. Om genade uit te delen, wanneer dat nodig is. 

Lieve ouder, ik hoop dat je dit verlangen met mij deelt. O nee, het zal niet perfect gaan, we zullen falen, we zullen soms te harde woorden spreken of niet onvoorwaardelijk lief kunnen hebben. Maar, God kijkt naar je hart. Heb je kinderen lief, maak tijd voor hen en zegen hen, met onvoorwaardelijke liefde. Ze zijn het zo waard.  



In Hem verbonden,