Gedachten over baby/tienerpoppen

Vandaag liep ik met mijn dochtertje door de speelgoedwinkel op zoek naar een cadeautje. Met een kind van 2,5 moet je geen haast hebben in een speelgoedwinkel ;-). Meestal vermijd ik deze situatie dan ook, maar vandaag vond ik het leuk om haar even rond te laten neuzen. Ze kwam al snel uit bij de poppenafdeling. Uitgebreid bekeek ze de poppen-maxicosi, de luiertjes en al die andere schattige poppenspulletjes. Ondertussen had ik tijd om ook even rond te kijken…

Een meisje van een jaar of 5 stond zich ook te verlekkeren op de poppenafdeling. Ze stond echter niet bij de babypoppen, maar bij de zogenaamde ‘tienerpoppen’. Terwijl ik haar observeerde, vroeg ik me af welk beeld die poppen het meisje van zichzelf mee zouden geven. Alles aan de poppen was uitdagend, fel of schreeuwerig. Precies datgene wat ik NIET wil dat mijn dochter op een dag zal zijn, straalden ze uit. Niet bepaald het speelgoed dat ik aan mijn dochtertje zou willen geven.

Met wat voor soort poppen zie ik haar dan wel graag spelen? Poppen die:

• Ongeveer net zo gekleed zijn als ik graag wil dat mijn dochter gekleed is.
• Mijn dochter stimuleren om te verzorgen zoals je een echte baby verzorgd, dus die aan- en uitgekleed kunnen worden, in bad gedaan, gevoed kunnen worden, enz.
• Een Bijbels beeld uitstralen van hoe een meisje bedoeld is. Hierbij denk ik aan een vriendelijke, zachtmoedige, eerbare uitstraling.

Noem het ouderwets of wereldvreemd… Ik denk dat we onderschatten wat het met een klein meisje doet om steeds geconfronteerd te worden met hoe de wereld wil dat zij op een dag eruit zal zien. En ik hoop en bid (!) dat ze gespaard zal blijven voor dat 'juk'. Dat ze zichzelf mag zien in het licht van de Bijbel. En {gelukkig pas over heel veel jaar…} een vrouw zal worden zoals Hij het bedoeld heeft.

In Hem verbonden,