maandag 9 januari 2017

Wilskrachtige kinderen

Tussen het ontbijt en het moment van vertrek in, probeer ik de haren van mijn kinderen in fatsoen te brengen. Twee meiden zijn klaar en tevreden. Zoonlief is ook zo gepiept. Dametje nummer 3 zit op de stoel. Haar haartjes net lang genoeg om een mooi invlechtje mét een knotje te maken. Oké, het vraagt wat geduld, maar het lukt. Net als ik klaar ben, voelt ze aan haar haren en kijkt me verbolgen aan: 'Niet klotje (= knotje), niet mooi, mam. Staart!' 'Ja, je hebt een heel mooi knotje, wauw, wat staat het mooi!' hoor ik mezelf nog een poging wagen. Maar, helaas, het leed is al geschied. 2 kleine handjes graaien naar het elastiekje en voor ik ook maar iets kan redden, ziet mijn peuterdametje eruit alsof ik de kam niet kon vinden die ochtend. Ze kijkt me recht aan en zegt: Staart, mam. Mooi.'  Ik weet wat me te doen staat...

Nog geen minuut later til ik haar van de stoel. Mét staart. Een staart waar ik niet van hou. En waar haar haartjes nog te kort voor zijn, dus waar over een halfuur de helft van haar haren uit gezakt zijn en ze er opnieuw uitziet alsof we geen kam konden vinden...

Een kind met een sterke wil. Wat kan ik soms moe worden van de strijd die begint zodra ze haar oogjes open doet en eindigt als ze ze aan het einde van de dag weer dicht doet (en zelfs dan soms niet). Maar, wat heb ik ook enorm veel plezier met haar en wat een lol hebben we als gezin om haar. En, wat is ze aanhankelijk en wat verlangt ze naar mijn positieve aandacht en bevestiging. Het is bij een kind met een sterke wil 'veel van alles', denk ik soms. 

Herken je dit? Heb je ook zo'n heerlijk, maar temperamentvol, wilskrachtig kind? Wat een uitdaging om zo'n kind de goede kant op te krijgen. En wat een zoektocht in het opvoeden en stellen van grenzen.

Afgelopen week zocht ik wat bemoediging hierin. En ik vond het.
Graag deel ik de video's die God me liet vinden.

Natuurlijk weet ik dat kinderen een geschenk zijn. En dat ook dit wilskrachtige grietje een groot geschenk is van de Hemelse Vader. Ze is een zegen. En zo wil ik haar ook zien en behandelen! Ze leert me groeien in geduld en liefde. En ik leer dat het niet allemaal op mijn manier hoeft te gaan. Zoals onderstaande filmpjes ook leren. Natuurlijk ben ik degene die de 'eindregie' in handen heeft, maar wat maakt het eigenlijk uit of ze een staart heeft of een knot? Dat ze haar regenlaarsjes aandoet bij het ophalen van de kinderen en er geen plas te vinden is op straat?

Laat je bemoedigen en inspireren door onderstaande video's. Je kunt dit, lieve moeder. God maakt geen fouten door jou dit kind of deze kinderen te geven. Ga door, in Zijn kracht. Verwacht het van Hem. Hij beschaamt nooit.




In Hem verbonden,