zondag 15 november 2015

Gezinsmoment - Zoals klei...

Vandaag hebben we weer een heerlijk gezinsmoment met elkaar gehad. Ik schrijf het hier maar gelijk op, want ik ben veel te traag de laatste tijd ;).

We willen de tijd tot advent overbruggen met een aantal 'losse' lessen, dus even geen serie. Sowieso starten wij altijd iets later met advent, omdat ik het anders nog een beetje lang vindt duren voor onze kinderen en de nadruk dan wel heel erg op 'kerst' komt te liggen. Dus, dan weten jullie dat alvast.

Vandaag hebben we nagedacht over Jeremia 18. Eerst hebben we heerlijk gezongen met elkaar. De laatste tijd zingen de kinderen ook erg graag, dus doen we het wat uitgebreider. Daarna mocht onze oudste eerst het Bijbelgedeelte over de pottenbakker lezen uit een makkelijke vertaling. Nadat hij het voorgelezen had, vroegen we aan onze kleuter en peuter of ze gehoord hadden waar het over ging. Het woord 'pottenbakker' hadden ze opgevangen! Ik vertelde kort nog een keer de opdracht die Jeremia kreeg en hoe hij bij een pottenbakker kwam en zag dat hij een mooie pot aan het maken was, maar dat de pottenbakker de klei opeens weer in elkaar duwde en opnieuw begon.

Hierna maakte mijn man de toepassing voor de kinderen. We hebben een aantal lessen uit dit verhaal meegegeven:

Allereerst dat de Heere iedereen verschillend heeft gemaakt. We hadden op tafel allerlei verschillende potten, kopjes, borden, enz. neergezet. Eerst keken we naar wat alles was en waarvoor het gebruikt was. Ik legde uit dat het zo ook was met de mensen. Iedereen is anders, en heeft een andere gave van God gekregen. Zo heeft de Heere het ook bedoeld! Gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde,

De tweede les was dat we ook niet anders moeten willen zijn. We hoeven niet overal goed in te zijn, maar we mogen de Heere dienen zoals we door Hem gemaakt zijn. Ben je goed in muziek? Dan kan je de Heere daarmee loven en prijzen. Ben je goed in een andere taal leren en praten? Dan zou je naar een land kunnen gaan waar nog geen Bijbel is en de mensen daar in hun eigen taal over God vertellen. Sommige mensen kunnen altijd iets zeggen/bedenken waardoor je weer blij wordt of weer aan de Heere denkt, enz. Ik vertelde dat we in waterkan geen dingen moeten doen die in een schaaltje horen {bijv. de komkommerschijfjes die ze zo graag bij het avondeten krijgen}, omdat het er dan niet meer uitgehaald kan worden. En op het soepbord koffie schenken is ook niet zo handig. Elk ding op tafel heeft een eigen doel en zo heeft God met een ieder van ons ook een eigen doel!

Hierna keken we naar een filmpje over een pottenbakker en naar het liedje van Elly en Rikkert waar ook beelden van een pottenbakker in te zien zijn. Ik vroeg de kinderen: 'Kijk eens goed, doet de pottenbakker heel zachtjes met de klei, of soms ook hard? Moet hij hard of zacht duwen?'



De vraag was niet moeilijk te beantwoorden. De pottenbakker moet soms hard duwen op de klei. Hierna gaven we de derde les. Namelijk dat de Heere ons ook wil vormen, zoals de pottenbakker de klei vormt. En dat hij dan soms hard moet 'duwen' om ons te veranderen. Vaak gaat dat door minder fijne dingen heen, die ons wel eens pijn doen of verdriet geven. 'Maar,' zo vertelden we, 'juist dan is de pottenbakker zo dichtbij! Juist dan is de Heere dus heel dichtbij ons.' 

Tot slot maakten we {hoe kon het ook anders :)} een potje van klei. De kinderen mochten zelf weten waarvoor het gebruikt zou worden, dus hebben we nu een 'ringenpotje', een 'kaarsenhoudertje' en een 'verzamelpotje' ;).

 



Deze les is een aanrader. Het was fijn met elkaar!

In Hem verbonden,

Gezinsmoment - Gebed {6} - Voor jezelf bidden

Dit gezinsmoment is alweer even geleden, dus ik moest eerlijk gezegd even 'graven' om te bedenken wat we ook al weer gedaan hadden. Eerlijk gezegd heb ik het niet meer helemaal helder :).

De laatste vinger van de gebedshand die we besproken hebben is de pink. De pink is een kleine vinger. Wie is er ook klein, maar heeft wel gebed nodig? Wij! Waarom zijn we klein? We zijn klein vergeleken bij onze grote God en vergeleken bij heel de wereld. Dit hebben we uitgelegd aan de kinderen.

Hannah wist ook dat ze haar zorgen zelf niet op kon lossen. Ze voelde zich klein en had God nodig. Daarom kozen we dit keer voor het verhaal over Hannah die bidt om Samuel.

We hebben doorgepraat over het verhaal en we hebben herhaald wat we eerder al aangeboden hadden, namelijk dat als we bidden we 3 antwoorden kunnen krijgen: 1. Ja, 2. Nee, 3. Wacht. Niet elk gebed wordt gelijk verhoord. Maar de Heere wil wel graag dat we Hem alles vertellen wat ons bezig houdt.

De kinderen mochten hierna allemaal een persoonlijk gebedspunt noemen. Ik zal ze hier niet opschrijven ;).

Tot slot maakten we dit knutselwerkje.
In Hem verbonden,

zaterdag 14 november 2015

Nieuwe hoop


Ze was ongeveer net zo oud als ik. We maakten een oppervlakkig praatje, over het weer en over haar 2 kindjes. Tussen 2 zinnen door vertelde ze me dat ze niet meer samen was met de vader van de mooie meisjes. Zomaar een vluchtige ontmoeting, maar ik bleef aan deze moeder terug denken. Wat was haar verhaal? Hoe kwam het dat ze een alleenstaande moeder was geworden?

Er is zoveel gebrokenheid om ons heen. Soms overweldigt het me. Waar moeten we beginnen met luisteren? Met bidden? De boze lijkt te weten hoe hij aan de poten van ons huwelijk moet zagen. Het begint soms sluimerend, zonder dat we het door hebben, maar na een aantal jaar beseffen we: we zijn elkaar kwijtgeraakt... Of er is een zonde ons huwelijksleven binnengeslopen. Een zonde die stilletjes binnen kwam in ons huwelijkshuis, maar nu de boel kort en klein lijkt te slaan. Misschien heb je geen hoop meer voor je huwelijk, omdat jullie elkaar niet begrijpen, of elkaar alleen maar pijn kunnen doen. Misschien ben je zelfs gaan denken dat het beter zou zijn om je huwelijk te ontbinden, omdat God vast niet wil dat je in zo'n ongelukkige relatie verder moet leven. Ben je de hoop verloren in de afgelopen jaren? Ik kan het me soms voorstellen. Als je keer op keer teleurgesteld wordt. Steeds weer die pijn ervaart. Dat is pas te begrijpen, wanneer je erin zit...

Ik denk dat wij vrouwen vaak de in de valkuil stappen door ons geluk te zoeken bij onze man. Hij moet onze verlangens vervullen en hij moet ons leven plezierig maken. Maar we moeten onze vervulling zoeken bij God! Hij alleen kan ons dat 'volmaakte geluk' geven. In Hem zijn we volmaakt, geliefd, gekend, gehoord, en nog zoveel meer.

Nee, de dagelijkse problemen verdwijnen daarmee niet! De boze zal ons niet met rust laten op het moment dat we ons geluk niet meer zoeken in menselijke relaties. Hij zal er alles aan doen om ons huwelijk stuk te maken, en om ons vervolgens te ontmoedigen. Maar, ik geloof met heel mijn hart, dat er bij God altijd hoop is. Hij kan werken boven ons bidden en denken! {Efeze 3:20} Hem is gegeven alle macht in hemel en op aarde! {Mattheus 28:18} Hij kan je bijstaan in dit huwelijk. Hij wil je kracht geven om door te gaan, om trouw te blijven, om in Zijn kracht te blijven dienen en liefhebben.

Ik las afgelopen zomer een heel bemoedigend boek, vol verhalen van mensen die naar de mens gesproken geen hoop meer voor hun huwelijk konden hebben. Maar ze bleven bidden en bleven trouw en God zegende hen hierin. Het boek is een aanrader:

Elk huwelijk heeft biddende partners nodig

Tot slot wil ik je bemoedigen met het volgende lied van Christian Verwoerd, wat hij in samenwerking met Hart voor het Gezin heeft gemaakt.

{Kijk ook eens op de site: hartvoorgezin.nl}

Weet dat ik bereid ben met je mee te bidden...

In Hem verbonden,