dinsdag 6 oktober 2015

Gezinsmoment - Gebed {3} - Danken

Bij dit gezinsmoment waren we aangekomen bij onze wijsvinger. Met je wijsvinger kun je wijzen. Alles waar je naar kan wijzen, kan je voor danken {oké, natuurlijk kun je ook danken voor dingen waar je niet naar kunt wijzen, maar zover hebben onze kinderen gelukkig niet nagedacht :)}.

Als intro had ik een handpop opgezocht {een soort pluche vogel}. En ik speelde na dat hij jarig was geweest. Ik stelde de pop vragen en hij mocht antwoorden. Zo kregen we een gesprekje over zijn verjaardag. Ik dacht dat hij wel heel blij was, met zoveel visite en zoveel cadeau's, maar eigenlijk was hij heel ondankbaar. De taart was niet lekker, de visite kwam te kort, de cadeau's waren te klein, enz. De oudste lag slap van het lachen, dit soort humor is op zijn buik geschreven :). Hierna kregen de 2 meisjes allebei een glas water. We bespraken het gesprekje. Elke keer als de vogel iets dankbaars had gezegd mocht 1 van de meisjes een beetje siroop in haar glas gooien en elke keer als hij ondankbaar was geweest mocht 1 van hen een schepje zout in het glas gooien. Daarna proefden we de beide drankjes. Oef, wat was dat zoute water vies!!! En het glas met siroop was juist heerlijk! Ik legde uit dat het zo in ons hart is, als we dankbaar zijn, zijn we als dat zoete drinken, we maken anderen ook blij, maar als we ondankbaar zijn, lijkt ons hart op het zoute water, het is vies en bitter en niet tot zegen voor anderen.


  

In het Oude Testament zien we dat wanneer men dankbaar was, er een altaar gebouwd werd. Daarom vertelde ik eerst het verhaal van Noach, die na de zondvloed uit de ark komt, en een altaar bouwt als dank voor de Heere.

Daarna mocht de oudste een stukje uit de Bijbel lezen, over Jakob die een altaar bouwt bij zijn terugkeer in Kanaän.
We praatten even door over het bouwen van een altaar voor de Heere en we legden uit dat we zelf ook zo'n altaar wilden maken. We hadden van te voren stenen uit de tuin verzameld en om de beurt legden we een steen neer en noemde bij die steen iets waar we dankbaar voor waren/zijn. Zo bouwden we met elkaar een klein altaartje en 1 van de kinderen legde er zelfs een lammetje op ;).



Tot slot knutselden we op papier zelf een altaar, we kleurden het altaar. Daarna plakten we er kleine takjes boven en daarboven van vliegerpapier vlammetjes.



Aan het eind mochten alle kinderen zelf danken voor 1 {of meer} van de punten die ze genoemd hadden bij het maken van het altaar. Het was heel fijn met elkaar!

In Hem verbonden,




6 opmerkingen:

  1. Ha Mirjam,

    Wat een mooi voorbeeld van dat zout en zoet. Het raakt me. Ook ik moet leren om dankbaar te zijn. Ik moest ook denken aan Jakobus 3:8-13. Bedankt weer!

    Groetjes
    Els

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Els,

      Mooi he? Wij leren net zo hard mee als de kinderen :).
      Over de tong hebben we het niet zo lang geleden nog gehad en dat sluit hier inderdaad ook weer mooi bij aan. Bedankt voor je reactie!

      Groetjes,
      Mirjam

      Verwijderen
  2. Wat een mooi moment! Zo duidelijk voor de kinderen met alles wat je laat zien.
    En voor jezelf ook..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor je reactie! Inderdaad ook voor mezelf ;).

      Verwijderen
  3. De foto's zijn ook zo leuk om naar te kijken. Blijven bidden hè, dat ze deze lessen altijd zullen herinneren later.

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties worden erg gewaardeerd!