donderdag 30 april 2015

Gezinsmoment - Gehoorzaamheid {2}

Naar aanleiding van ons vorige gezinsmoment kreeg ik een reactie waar ik over na heb moeten denken. Kinderen moeten gehoorzaamheid leren, zeker! Maar ze mogen ook ontdekken dat deze gehoorzaamheid een ontwerp van God is, tot hun zegen. Niet negatief, maar eigenlijk positief!
In het Engels hebben ze hier een mooie term voor. Wanneer je gehoorzaam bent, bevind je je in de 'circle of blessing'.  Wat een prachtige uitdrukking! Daar wilden we de kinderen graag over vertellen.

Eerst vertelde ik het verhaal van de 3 vrienden van Daniël, die niet bogen voor het beeld. Ze werden in de vurige oven gegooid, maar de Heere redde hen. Een prachtig voorbeeld van hoe God gehoorzaamheid zegent. Ik heb verteld dat de Heere dit niet altijd doet, denk aan de vervolgde christenen, maar bij de vrienden wel en dat wij daar iets van kunnen leren over Wie God is!

Hierna deden we een kort spelletje. Buiten had ik een hoepel op de grond gelegd. De kinderen moesten in de hoepel gaan staan. Ik vertelde dat ze in de hoepel veilig waren, maar daar buiten niet. 'Wat gebeurd er dan?', vroeg natuurlijk een van de kinderen. 'Probeer het maar!', zei ik. Zodra ze dat deden, haalde ik mijn plantenspuit achter mijn rug vandaan en begon te spuiten. Zodra ze in de hoepel waren, stopte ik weer. Dat was grappig ;).Ik gaf ze een paar opdrachtjes waarbij ze steeds uit de hoepel moesten komen. Met name de oudste vond het iets te leuk om nat te worden.



Toen we weer binnen waren, legde ik uit dat het ook zo is met gehoorzaamheid. Als we gehoorzaam zijn aan dat wat de Heere zegt, zijn we binnen een veilige kring, een veilige cirkel. Zodra we daar uit gaan, zijn we niet meer binnen die veiligheid. Om dit beter uit te kunnen leggen had ik dit 'schema' gemaakt:

Best nog een lastig plaatje voor ze, en ik heb ook niet alles uitgelegd, maar de kern begrepen ze heel goed. We hebben er nog over doorgepraat dat Gods regels er zijn om ons te beschermen, omdat de Heere weet wat wel en niet goed voor ons is en dat we Hem daarin kunnen vertrouwen, omdat we mogen weten dat Hij dit doet uit liefde voor ons. En zo is het ook met pappa en mamma!

Tot slot maakten we dit werkje:


Eerst verfden we het blad vol met rood en geel, daarna kleurden we 3 poppetjes en plakten we de 4 poppetjes op het geverfde papier.

In Hem verbonden,

maandag 13 april 2015

Gezinsmoment - Gehoorzaamheid {1}

We starten een nieuwe serie! Met kerst, de serie over de tekenen van de Heere Jezus en de lijdenstijd hebben we veel het Evangelie uitgelegd en gepraat over Gods genade. Nu leek het ons goed om weer een serie{tje} rondom karaktervorming te doen. En gehoorzaamheid is wel een 'dingetje' op het moment. De kinderen luisteren wel, maar niet altijd gelijk en het opruimen levert strijd op, omdat het lang duurt of ze niet alles opruimen. En mijn man en ik vroegen ons af of we sommige dingen wel genoeg 'getraind' en geoefend hadden met de kinderen. Weten ze altijd wel wat we verwachten als we iets zeggen of een opdracht geven? Daar willen we de komende tijd dus ook mee aan de slag gaan.

We begonnen buiten op een speelpleintje achter ons huis met wat opdrachtjes. 'Ren zo snel mogelijk naar de paal en weer terug.' 'Ren naar dat paaltje, ga erop staan, tel tot 10 en kom weer terug.' Dat soort opdrachtjes. Leuk dat ze dat vonden!
Toen gaf pappa een opdracht aan mamma. Ik rende wel snel, maar deed de opdracht maar half. Niet goed. Toen deed ik het bijna goed, op 1 dingetje na. Nog steeds niet goed. De laatste keer deed ik het wel, maar ik sputterde in eerste instantie tegen, 'Moet dat echt?', 'Pff, daar heb ik nu geen zin meer in hoor!', en vervolgens deed ik het wel, maar ik mopperde ondertussen en deed alles nogal demonstratief. Vooral ons oudste meisje keek een beetje beteuterd. Toen we weer binnen waren, legde ik uit dat het niet zo leuk was dat ik het zo mopperend deed. En dat iets bijna goed doen, niet goed is. En dat het zo ook is met gehoorzaamheid. Als we het half doen, of bijna helemaal is het toch geen gehoorzaamheid. En als we het mopperig doen dus ook niet.

Hierna vertelde ik het verhaal van Mozes. Hij moest van de Heere tegen de rots praten om er water uit te krijgen, maar in plaats daarvan sloeg hij op de rots. 

We praatten hier even over na. Mijn man pakte de Bijbel opnieuw en ik vertelde dat de Bijbel vol staat met opdrachten voor grote mensen en voor mensen die al lang in de Heere geloven, maar dat er eigenlijk maar 1 opdracht in staat voor kinderen. 1 opdracht speciaal voor hen! 'Welke dan?' vroegen ze met hun heerlijke kinderlijke nieuwsgierigheid. We lazen samen Efeze 6:1: 'Kinderen, wees je ouders gehoorzaam in de Heere, want dat is juist.' Mijn man las nog verder en vertelde dat de Heere ook een opdracht heeft speciaal voor vaders, namelijk dat ze hun kinderen niet expres boos moeten maken. En ik vertelde dat gehoorzaamheid is als een deur met 4 sloten. Je hebt 4 sleutels nodig om die deur te openen:


We konden hierbij weer mooi teruggrijpen op het begin, buiten met de opdrachtjes en op het verhaal van Mozes. De kinderen begrepen het goed en aan het einde van het gezinsmoment konden ze de sleutels al bijna uit hun hoofd. Het idee voor deze sleutels vond ik op deze blog.

Als verwerking maakten we dit werkje, dat ik vond via Pinterest:



Boven de tafel hangt nu deze slinger, met de sleutels eraan, zodat we er steeds aan denken! De letters voor de slinger printte ik via deze site.

In Hem verbonden,

zondag 12 april 2015

Gezinsmoment - Pasen

Op de valreep nog een verslagje van ons gezinsmoment met Pasen. We hebben een fijne lijdenstijd met elkaar gehad. Heerlijk om als gezin zo stil te staan bij het lijden en sterven van de Heere Jezus, en ons ook samen te verblijden over zijn opstanding. 

Toen de kinderen uit bed kwamen zagen ze dit:

De zonden zijn van het kruis!
Met het gezinsmoment zijn we begonnen met een objectlesje wat laat zien wat de Heere Jezus gedaan heeft door de dood te overwinnen. Je hebt een bordje, een muntje, gekleurd water {ik gebruikte voedingskleurstof}, een kaars en een groot glas nodig. Op het bordje leg je een muntje, dat is de mens. Vervolgens gooi je een beetje gekleurd water op het bordje, dat is de zonde. Hierna de witte kaars op het bordje, dat is het beeld van de Heere Jezus. De kaars steek je aan en je duwt het glas over de kaars, goed op het bordje duwen! Het water gaat dan het glas. Hij nam de zonden op zich! Ik heb dit niet zelf bedacht, maar kwam via Pinterest op deze site, die dit proefje dus ook beschrijft. 




Hierna vertelde ik het verhaal over Jezus' opstanding en Zijn verschijning aan Maria en de discipelen. 

We schilderden op ons schilderij een mooie zon:


En als afsluiting had ik de 'opstandingseieren' weer verstopt in huis. Die hebben we gezocht, open gemaakt, verteld wat het voorwerpje met het lijden/sterven/de opstanding te maken had en we hebben ze in de juiste {chronologische} volgorde gelegd. 

Hierna hebben de kinderen en mijn man en ik allemaal een tekening gemaakt over iets wat we het mooist of bijzonderst vonden van de afgelopen weken.

In Hem verbonden,

dinsdag 7 april 2015

Onvoorwaardelijke liefde

‘Je jongste gaat ook bijna naar school, toch?’, vroeg ik voorzichtig. Het mannetje stond voor me, zijn laarsjes in de plas, de eerste spetters al op zijn broek.

‘Ja, hoor, heerlijk! Eindelijk weer eens tijd voor mezelf. Niet meer heel de dag dat ‘mamma, mag ik dit, mamma, mag ik dat..’ aan mijn hoofd. Ik ben er echt aan toe!’ Het kereltje tilde zijn hoofd op en keek ons aan. Ik gaf hem een knipoogje. Tegelijk voelde ik schaamte. Plaatsvervangende schaamte. 
Denk niet dat ik het altijd fantastisch vind om minimaal 2 van de 4 kinderen thuis te hebben. Er zijn dagen dat ik het liefst oordoppen in zou stoppen, me wil begraven onder 6 dekens en minstens zoveel kussens. Maar, die ene blik van dat kereltje zette alles om mij heen even stil. Hij stond daar, verlangend naar liefde, aandacht, het gevoel waardevol te zijn. Hij grijnsde bij mijn simpele knipoog. Wat was de boodschap van zijn moeder? Misschien onbedoeld? Niet datgene waar hij op hoopte. 

Terwijl ik naar huis reed, voelde ik een handje op mijn schouder. Het plakte nog een beetje van het laatste snoepje dat uit mijn tas gevist was. 

Terwijl ik in de achteruitkijkspiegel keek, vonden mijn ogen die van haar. Ik zag datzelfde verlangen: hou van mij. Kennen we dat verlangen niet allemaal? Opnieuw besefte ik weer wat een zegen het is dat ik thuis kan zijn bij mijn kinderen. Hen verzorg, maar bovenal hen kan zegenen met liefde. Onvoorwaardelijk. Zoals Mijn Hemelse Vader bij mij heeft gedaan en doet, elke dag weer. En nooit zucht als ik bij Hem kom met mijn vragen of zorgen. Wat verlang ik ernaar op Hem te lijken. Om genade uit te delen, wanneer dat nodig is. 


Lieve ouder, ik hoop dat je dit verlangen met mij deelt. O nee, het zal niet perfect gaan, we zullen falen, we zullen soms te harde woorden spreken of niet onvoorwaardelijk lief kunnen hebben. Maar, God kijkt naar je hart. Heb je kinderen lief, maak tijd voor hen en zegen hen, met onvoorwaardelijke liefde. Ze zijn het zo waard.  



In Hem verbonden,

zaterdag 4 april 2015

Goede Vrijdag

Met Goede Vrijdag hebben we uiteraard aandacht besteed aan de kruisiging. We vertelden het verhaal en maakten van 2 stokken en touw een kruis. Daarna hebben we onze zonden erop geplakt. Daarvoor stierf de Heere Jezus. Het kruis staat hier nu voor het raam in de woonkamer.



Ook verfden we een groot kruis op ons schilderij. De kinderen zijn erg trots op het resultaat. 






In Hem verbonden,



donderdag 2 april 2015

Gezinsmoment - In de hof van Gethsemane

Een kort berichtje over een bijzonder gezinsmoment dit keer.
Eigenlijk hadden we niet echt een intro. We herhaalden de lessen van de voorgaande keren en ik vertelde het verhaal over de Heere Jezus die tot Zijn Vader ging bidden in de hof van Gethsemane en over het verraad van Judas. Daarbij gebruikte ik een platenboek van Ikeg.
 
 Hierna praatten we met elkaar over de Heere Jezus die zo bang was en hoe hij in gebed ging. Daar kunnen we veel van leren! Wat ons ook bezig houdt, of we bang zijn, verdrietig of juist blij, we mogen en moeten altijd bidden en alles bij Hem brengen. Om dit ook concreet te maken, kreeg elk kind een hartje. Eerst zijn we letterlijk even stil geworden, met onze ogen dicht om na te denken over gebedspunten. Mijn man ging hierna in een andere ruimte zitten en om de beurt gingen de kinderen met hun hartje naar hem toe en schreven ze samen iets op waar ze voor wilden bidden. Ze mochten zelf kiezen of ze samen met pappa hiervoor wilde bidden, of aan het eind van het gezinsmoment met elkaar. Ondertussen kleurde ik met de andere kinderen aan een kleurplaat. Het was een eenvoudig gezinsmoment, maar toch ook diep en goed.
Na het bidden mochten de kinderen zelf hun hartje op het schilderij plakken.
Hoe stimuleren jullie je kinderen om te bidden en voorbede te doen? Onze kinderen vinden dit best lastig, merken wij. Tips zijn welkom!

In Hem verbonden,