maandag 30 maart 2015

Gezinsmoment - Sedermaaltijd

Met ons gezin hebben we vrijdagavond een soort seder-maaltijd gehouden. De 'messianen' onder ons kunnen maar beter niet verder lezen ;).

Bij de voorbereiding heb ik dankbaar gebruik gemaakt van de blog van Janneke

Verbaasde reacties toen de kinderen aan tafel kwamen en dit klaar zagen staan:
Normaal is vrijdag geen 'gezinsmomentdag', dus ze hadden er niet op gerekend, maar reageerden erg enthousiast. Een bemoediging die ik soms goed kan gebruiken :).

We begonnen met gebed en daarna las ik het verhaal voor van het laatste avondmaal uit de kinderbijbel. Daarna legde ik uit dat wij ook zo'n soort maaltijd gingen houden en dat ik steeds uit zou leggen wat het met de Heere Jezus te maken had.

Een van de kinderen mocht de kaars aansteken. 'Wat heeft een kaars met de Heere Jezus te maken?', vroeg ik. En een van de kinderen wist gelijk te vertellen: 'Omdat Jezus het Licht van de wereld is.'
Hierna pakte ik een matze. De oudste mocht een vraag van zijn papiertje voorlezen: 'Waarom eten we vanavond matzes, brood zonder gist?' En ik legde uit dat gist het brood groter en dikker maakt en dat de zonde in de Bijbel ook 'gist' noemt. Als je de zonde eenmaal toelaat in je hart, zal het steeds groter en belangrijker worden. De Heere Jezus was zonder zonde. Daarom eten we ook brood zonder gist. Want Jezus is het Brood van het Leven!
Ik brak de matze en zei: 'Hij is voor ons gebroken.'

Eén van de kinderen vroeg: Waarom eten we vanavond bittere sla? {rucola}
Ik legde uit dat de Joden met het pascha dachten aan de uittocht uit Egypte en dat het heel verdrietig was dat ze zo lang slaaf waren geweest in Egypte. Maar dat wij er ook aan denken dat het verdrietig {bitter} is als we slaaf zijn van de zonde. Daarna legde ik op een stukje matze een klein blaadje rucola en gaf het aan iedereen aan tafel. Opnieuw vertelde ik dat Jezus het Brood van het Leven is en dat Hij heeft betaald voor onze bittere zonden.

Toen mocht iedereen een blaadje rucola in het zoutte water dopen. Een van de kinderen vroeg: 'Waarom dopen we onze sla in zout water?' Ik probeerde uit te leggen dat de Israëlieten zoute tranen huilden toen ze slaven waren. En dat de vaders toen een kwastje in het bloed van het lammetje doopten om bloed aan de deurpost te vegen. Alleen daar waar de engel bloed zag, ging hij voorbij. Alleen zo kunnen wij gered worden, door het bloed van het Lam!

Daarna doopten we opnieuw een blaadje rucola in de appelmoes. Eigenlijk moet dit charoseth zijn, dat gemaakt wordt van appels, walnoten, kaneel en rode wijn, maar is wist van te voren dat dit in de kliko zou eindigen, dus gebruikte ik maar appelmoes :). Ik vertelde erbij dat het niet verdrietig is gebleven, omdat de Heere Jezus gekomen is! Hij was het Lam van God! Hij stierf aan het kruis. Daarom mogen we blij zijn en God danken voor de zoetheid van het offer van de Heere Jezus.

Hierna pakte ik het glas met druivensap. Ik vroeg: 'Waarom drinken we wijn?' Dit wisten de kinderen goed. 'Dan denken we aan het bloed van de Heere Jezus,' Heerlijk die kinderlijke manier van verwoorden. Ik gaf het glas door en iedereen mocht er een slokje uit nemen.
 De oudste mocht weer een vraag van zijn briefje voorlezen: 'Waarom eten we vlees van een lam?' Dat antwoord wisten ze ook zelf: 'Omdat Jezus het Lam van God is.'

Als laatste vroeg een van de meisjes: 'En waarom eten we eieren?' En ik legde uit dat ze een teken zijn van het nieuwe leven dat we door de Heere Jezus kunnen krijgen.

Daarna hebben we heerlijk gegeten met elkaar. Ik had bij het lamsvlees nog pita's en wat gebakken aardappeltjes. 

Het was inmiddels erg laat geworden, dus hebben we het knutselwerkje de volgende dag gedaan. Dat kwam goed uit op de zeer regenachtige zaterdagmorgen.
Kijk ons peutertje eens lijmen :). Ze wilde ook zelf knippen. Dat was gelijk het einde van haar lammetje... ;)
We plakten ook nog een beker {geknipt uit de achterkant van aluminiumfolie} en een stukje matze op het schilderij. 

Het was fijn om dit zo met elkaar te doen. Natuurlijk hebben niet alle kinderen alles begrepen, maar het was ook gewoon fijn om zo de tijd te nemen om met elkaar te eten en ondertussen na te denken over het offer van de Heere Jezus. 

In Hem verbonden,

vrijdag 27 maart 2015

Een hart voor zending

Heb jij een hart voor zending? Als tiener had ik een droom. Een droom om ooit in Afrika te werken. Als juf op een schooltje. Waarschijnlijk ongetrouwd :). God had andere plannen!
Maar, de verhalen over mensen die naar de onbereikte volken gaan en hen het Evangelie brengen, kunnen me diep raken. Zoals dit verhaal van Dr. K.P. Yohannan over een vrouw die net een groot offer heeft gebracht aan de god van de Ganges en dan het Evangelie hoort...


Dr. K.P. Yohannan hoopt in mei in Nederland te zijn en te spreken op een conferentie. Inschrijven is nog mogelijk: http://heartcry.nl/voorjaarsconferentie 

In Hem verbonden,

zaterdag 21 maart 2015

Gezinsmoment - De voetwassing {2}

Dit keer een gezinsmoment 'in de herhaling'. Al eerder hebben we een keer een gezinsmoment rondom de voetwassing gedaan. Dit keer deden we het iets anders, maar ook wel weer een beetje hetzelfde. De kinderen hebben genoten en daardoor wij ook.

Vooraf had ik met bruine verf de wc vies gemaakt. Toen we begonnen met het gezinsmoment, riep ik vanaf de wc: 'Zo! Wat is hier gebeurd? Bah! Wat vies!!' Een van de meiden kwam aanrennen en kneep gelijk heel demonstratief haar neusje dicht. De oudste zag al snel dat het verf was. Daardoor durfden ze het allemaal wel schoon te maken, maar ze zeiden ook wel eerlijk dat ze dat echt NIET zouden doen als het echte viezigheid was geweest.
Hierna zongen we en herhaalden we waar bij het schilderij waar we het de vorige twee keren over hadden gehad.

Toen vertelde ik het verhaal van de voetwassing. De kinderen waren wat wiebelig, maar gelukkig is dit een verhaal wat je mooi uit kan beelden tijdens het vertellen, en zo konden ze het toch opbrengen om hun aandacht erbij te houden.

We praatten nog even met elkaar over de wc en de discipelen die dat vieze werkje niet wilden doen en dat het soms zo moeilijk is om 'de minste' te zijn, de ander net zo belangrijk te vinden als je zelf. De kinderen spelen bij ons momenteel hele dagen met de playmobil, al een paar weken. Erg leuk, maar er is ook regelmatig ruzie om de mooiste prinses, het enige baby'tje of de stoerste ridder. Daar hebben we dus ook over gepraat. Dat we elkaar soms dat poppetjes moeten gunnen dat we eigenlijk zelf ook graag zouden willen.

We hebben een 'krullenlijstje' opgehangen waarop de kinderen elkaar een krul
mogen geven als ze iets gedeeld hebben i.p.v. er ruzie om gemaakt hebben.
Tot slot maakten we een heel leuk werkje, waarbij er een voetafdruk met verf gemaakt moest worden. Daarna konden ze gelijk elkaars vieze voeten schoonwassen. Wat een pret ;).





Op ons schilderij moest ook een voetje komen. Dat werd het voetje van onze kleinste meid :).

 
Om weer een beetje tot rust te komen, kleurden we ook nog heerlijk aan een kleurplaat.
We hebben genoten en daardoor ook dingen geleerd. En na afloop nog het een en ander schoongemaakt ;).

In Hem verbonden,

dinsdag 17 maart 2015

Laat Mijn baby's leven

Door: Dirk van Genderen
Elk ongeboren kind wordt wonderbaar door God geweven in de moederschoot, lezen we in Psalm 139. Het is een prachtig kunstwerk, van de grote Schepper, gemaakt op het veiligste plekje op aarde… Ooit, maar nu allang niet meer. De massamoord op dit ongeboren babyvolk moet stoppen. Zoals God ooit door Mozes tot de Farao zei: ‘Laat Mijn volk gaan…’ zo zegt Hij nu - zo stel ik me voor: ‘Laat Mijn baby’s leven…’

Hoe zal er vanuit de hemel worden gekeken naar wat er in abortusklinieken gebeurt, in ‘de duistere oorden van het land’ (Psalm 74:20)? Mijn hart huilt, als ik hieraan denk. Is er op deze aarde een groter kwaad dan de vernietiging van – wereldwijd – meer dan 50 miljoen ongeboren kinderen, elk jaar weer? Nee, toch… De baarmoeder is verworden tot de meest gevaarlijke plaats op aarde. Nergens vallen zoveel slachtoffers. In ons land alleen al meer dan 30.000 per jaar.

Kunstwerk
Deze kinderen mogen niet geboren worden. Het levenslicht is hun niet gegund. Massamoord. Een ander woord kan ik er niet voor bedenken. Lees Psalm 139 maar eens, hoe mooi daar geschreven wordt over nieuw leven dat God in de moederschoot wonderlijk weeft. Ons leven is Zijn kunstwerk.

Het is walgelijk wat er in de abortusklinieken gebeurt, die verhullend gezondheidscentra worden genoemd. Wat moet zo’n ongeboren kindje een vreselijk lijden ondergaan als het wordt verbrijzeld. We zouden veel krachtiger op de bres moeten staan voor het ongeboren leven! Of hebben we ons er al bij neergelegd dat de strijd verloren is?

Nu er aanstaande week verkiezingen zijn voor de Provinciale Staten en de Waterschappen en indirect ook voor de Eerste Kamer, spoor ik politici aan pal te staan vóór het leven! Een dringend beroep doe ik met name op de CU en de SGP, die het huidige kabinet overeind houden, om hun steun aan dit kabinet veel directer te koppelen aan de bescherming van het ongeboren leven. In de zin dat er stappen gezet moeten worden om het aantal abortussen te verminderen.

Ik heb buitengewoon veel bewondering voor mensen die geregeld bij abortusklinieken waken en bidden, in het verlangen ongeboren kinderen te redden. Dat zouden meer mensen moeten doen, als een getuigenis dat het leven heilig is.

Het bloed van alle geaborteerde kinderen roept vanaf de aardbodem tot God in de hemel. Laat we hier niet lichtvaardig over denken. We roepen Gods oordelen over ons heen door onze ongeboren kinderen op te offeren aan de goden van vrijheid, welvaart, gezondheid en luxe. Het zijn de hedendaagse mensenoffers! Wat kunnen we anders doen dan tot de Heere naderen en Hem vragen of Hij Zich over ons land wil ontfermen en onze zonden wil vergeven?

Vergeving en hoop
Enorm groot zal de schare zijn van alle kinderen die nooit geboren mocht worden. Geschat wordt dat er sinds 1970 zo’n 1,5 miljard ongeboren kinderen zijn geaborteerd, gedood, ruim 20 procent van de huidige wereldbevolking. Ooit zullen de aborteurs alle kinderen weer terugzien die ze gedood hebben wanneer ze voor Gods rechterstoel zullen staan. Wat zullen ze dan een spijt hebben. Nu is er voor abortusartsen echter nog bekering mogelijk. En ik weet het: veel vaders en moeders worstelen ermee dat ze ooit hun kindje hebben laten aborteren. Wat een wroeging, wat een spijt. Maar ook voor hen is er vergeving als ze door genade hun vertrouwen op de Heere Jezus leren stellen. Wat een goed werk doen hulpverleners die deze mensen bij de hand nemen, met hen praten, hen begeleiden en hun laten zien dat er ook voor hen vergeving en hoop is.

Zal er in de hemel wel een plaatsje zijn voor deze kinderen die op de aarde niet welkom waren? Dat geloof ik zeker. De Heere Jezus zei immers: ‘Laat de kleine kinderen tot Mij komen en verhinder hen niet, want voor zulke mensen is het Koninkrijk van God’ (Lucas 18:16).

Bron: http://www.habakuk.nu/

In Hem verbonden,

zaterdag 14 maart 2015

Gezinsmoment - Hosanna!

Het spijt me echt dat ik de gezinsmomenten steeds zo laat plaats. Ik weet dat er mensen zijn die dezelfde serie willen doen in hun gezin en dan werkt dit natuurlijk niet erg handig. Maar, het is hier bij tijden gewoon druk :). Deze week voor de 6de week op rij 1 of meerdere kinderen ziek. Dan glipt de tijd soms door mijn handen en is het voor ik er erg in heb alweer weekend.

Afgelopen zondag waren we heerlijk op bezoek bij vrienden. De kinderen vermaakten zich super en we genoten van de eerste lentezon. De tijd ging opnieuw snel ;). Thuisgekomen beseften we dat we het gezinsmoment wat in moesten korten. Vandaar vandaag wat minder foto's en een wat minder uitgebreid verslag.

We begonnen met een aantal liederen die pasten bij het verhaal. Zoals dit lied en dit lied. Later deze week luisterden we ook nog dit lied.

Hierna vertelde ik het verhaal over de intocht in Jeruzalem. Het verhaal kennen de kinderen inmiddels en toch merk ik keer op keer dat herhaling goed is. Ik stelde de bekende vragen, zoals: 'Waarom was Jezus verdrietig?' 'Wat hoopten de mensen?' 'Wat voor Koning wil Jezus zijn?' En ze gaven opnieuw de antwoorden en we praatten met elkaar over dat Jezus de Koning van ons hart wil zijn. Ik vertelde dat de mensen 'Hosanna!' riepen, omdat ze dachten dat Hij koning zou worden en dat ik hoopten dat de kinderen ook 'Hosanna!' zouden roepen bij de gedachte dat Hij hun Koning wil zijn.

Als afsluiting knipten we een ezel uit grijs papier en palmblaadjes uit groen papier. Deze plakten we op ons schilderij. Later verfden we er nog wat groen bij.


Ik had deze ook nog opgezocht voor de kinderen. Die kleurden ze later deze week, net als deze kleurplaat.

In Hem verbonden,

donderdag 5 maart 2015

Gezinsmoment - De les van de graankorrel

Het verhaal over de opwekking van Lazarus was al weer de laatste in de serie. Daarom begonnen we ons gezinsmoment met een afsluiting van het thema wonderen/tekenen van de Heere Jezus. De afsluiting was eenvoudig, ik had bij elk verhaal vragen bedacht en we deden een kleine quiz. Op tafel stond een schaaltje Skittles en voor elk goed antwoord mochten ze een snoepje pakken. Het verbaasde mijn man en mij hoeveel ook de jongste van de 3 nog wist. Natuurlijk niet alles en dat hoeft ook niet, maar toch...

Na de quiz praatte ik even met de kinderen over dat het zo bijzonder was dat de Heere Jezus deze wonderen deed. En dat Hij die had gedaan, zodat de mensen in Hem zouden gaan geloven. Wat een hoogtepunt in Zijn leven. De mensen zouden vast wel allemaal in Hem geloven, toch?! Helaas, dat was niet zo en dat weten de kinderen ook al. Ik vertelde dat de Heere Jezus wist dat het heel verdrietig en moeilijk voor Hem zou worden en dat Hij hier ook over vertelde aan de discipelen.

Hierna pakte ik het moestuintje erbij dat de kinderen aan het aanleggen zijn. {Wat een super leuke actie van de AH!} Nieuwsgierige oogjes keken mijn kant op. Ik legde een zaadje in het midden van de tafel en vertelde dat de Heere Jezus eigenlijk zo'n zaadje was.
'He?', 'dat snap ik niet,' zei een van de kinderen. We hebben geprobeerd uit te leggen dat zo'n klein zaadje eigenlijk sterft, zodat het plantje kan gaan groeien. Een van de net opgekomen plantjes had het zaadje nog 'op z'n kopje' , dus we konden het zo mooi zien! De link naar de Heere Jezus konden we heel mooi maken. Hij kwam om te sterven, zodat wij voor eeuwig kunnen leven! We keken nog een heel kort filmpje over hoe een zaadje een plantje wordt. Nog wel lastig voor de kinderen, maar als het beweegt is het leuk, zéker met het gezinsmoment ;). Daarna mochten de kinderen een bekertje versieren, er de tekst uit Johannes opplakken en er zonnebloemen in zaaien. Dat vonden ze erg leuk. Voor de wikkel gebruikte ik deze site. De tekst heb ik in Word uitgeprint, waarbij ik van deze site nog een plaatje haalde.
 
Toen we hiermee klaar waren, vertelde ik dat we de komende weken gaan nadenken over het lijden en sterven van de Heere Jezus. Wat een verdrietige periode in het leven van Jezus. Om dit te benadrukken verfden we een canvas helemaal zwart. We deden het met een sponsje, omdat dit een mooier effect geeft.
 De komende weken zal er elke week iets bijgeverfd of geplakt worden. Het idee heb ik uit het boekje 'Aan de keukentafel' gehaald en zullen we misschien hier en daar wel wat aanpassen, dat weet ik eigenlijk nog niet. De praktijk leert dat een serie groeit en soms opeens anders loopt dan je in eerste instantie verwacht. Dit gezinsmoment was in ieder geval erg fijn. Ik hoop en bid zo dat de kinderen weer iets mogen proeven van het wonder en Zijn liefde om dit voor de wereld te willen doen. Dat het in die zin 'heilige' gezinsmomenten zullen zijn, die een onuitwisbare indruk in hun jonge zielen zal achter laten. Dat is mijn diepe gebed. Voor ons gezin, en voor dat van jullie.

In Hem verbonden,


zondag 1 maart 2015

Gezinsmoment - Lazarus

Het verhaal waar we met dit gezinsmoment over nadachten is mij persoonlijk erg dierbaar. Het laat zo mooi zien dat de Heere Jezus zowel God als mens is. Hij toont emoties, maar Hij laat ook Zijn goddelijke macht zien. Als ik dit verhaal lees, verwonder ik me over wie Hij is, en kan ik niets anders voelen dan liefde in mijn hart.
Tijdens het vertellen heb ik ook geprobeerd dat over te brengen. Het is een verhaal vol emoties, wat je zo beeldend kan maken voor de kinderen. Het vertelt voor mij ook duidelijk dat de Heere ons soms een opdracht geeft, die onmogelijk is, maar dat Hij de opdracht ook volbrengt. We hebben hier nog over doorgepraat. Het gesprek ging een beetje een zijweg in, over andere dingen die blijkbaar ook leefden in de harten van de kinderen. Dat zijn juist de fijne momenten!

Hierna mochten de kinderen ervaren hoe het is om als Lazarus in het graf te liggen en eruit geroepen te worden. Dat was leuk, maar ook wel een beetje spannend ;).

Tot slot maakten we dit eenvoudige werkje. Het is een combinatie van deze en deze kleurplaat. 'Lazarus' beplakten we met schilderstape voordat we hem uitknipten en opplakten.

In Hem verbonden,