woensdag 30 juli 2014

Getuigenis: Rein blijven tot het huwelijk

Afgelopen week was mijn neefje jarig. Hij kreeg van mijn ouders keepershandschoenen. Hij mocht mee ze uit te zoeken en mijn ouders vonden het leuk voor hem als hij ze gelijk mee naar huis nam. Dan kon hij er vast mee voetballen en hoefde hij niet te wachten tot zijn verjaardag. Maar eigenlijk vond hij dat maar lastig. Hij was nog niet jarig en als opa en oma dan op zijn verjaardag kwamen hadden ze geen cadeautje meer. Hij nam ze uiteindelijk mee, maar hield ze netjes in de verpakking, bewaarde het cadeau tot zijn verjaardag. Ik heb er samen mijn ouders om gegrinnikt. Ze bedoelden het zo lief, maar eigenlijk vond hij het helemaal niet leuk.

Ik moest hieraan denken toen ik afgelopen week opnieuw onderstaand getuigenis zag. CIP.nl plaatste het, zonder overleg met de betreffende mensen, en de reacties waren niet van de lucht. Verbolgen mannen en vrouwen gooiden schaamteloos hun reacties op internet. Met plaatsvervangende schaamte las ik ze. En de vraag kwam op in mijn hart, hoe komt het dat dit zoveel weerstand oplevert? 2 jonge mensen die eerlijk vertellen hoe ze hun verkeringstijd ingevuld hebben, die stralen als ze elkaar aankijken, zelfs open zijn over hun huidige seksuele relatie, en dat die er niet onder geleden heeft... Zijn wij dan zover weg van het respectvol met elkaar omgaan? Kunnen wij er niet meer tegen wanneer we dit voor onze ogen zien gebeuren?

Ik heb zeer veel respect voor de man die een meisje leert dat ze waardevol is, om wie ze is. Niet om hoe mooi en opwindend ze is, maar die haar laat zien dat ze deze wapens niet eens in hoeft te zetten om zijn hart te winnen. Een man, die het cadeau echt wil bewaren tot het moment daar is, dat hij het met een gerust hart helemaal uit kan pakken en er met vreugde van kan genieten.
Het is mijn diepste gebed dat mijn mooie, lieve, kleine dochters op een dag zo'n man zullen op hun pad gebracht krijgen. En tot die tijd zullen wij, als ouders, hen proberen te leren wat het is om te worden tot een vrouw naar Zijn hart, een geliefde dochter van de Allerhoogste, en dat ze kostbaar genoeg zijn om te wachten op die ene, die man die bereid is hen met respect te behandelen.



In Hem verbonden,

dinsdag 29 juli 2014

(Ver)hoort God het gebed?

Vraag je je wel eens af of God onze gebeden hoort? En of Hij ze ook verhoort? Afgelopen week deelde mijn man een mooi voorbeeld van Corrie ten Boom. Het was voor mij een bemoediging om te volharden in het gebed en te bidden, juist ook voor de kleine en eenvoudige dingen in ons leven!            

'Ik vertel altijd graag van een ervaring die ik heb gehad toen ik een gevangene was. Ik was verkouden en had geen zakdoek. Ik vertelde het aan mijn zuster Betsie, en die zei: "Bid dan om een zakdoek". Ik begon te lachen. Betsie bad: "Vader, ik bid U in Jezus' naam dat U Corrie een zakdoek geeft, want ze is verkouden." Even later hoorde ik mijn naam roepen. Ik ging naar het venster, waar ik een vriendin van me zag, die ook een gevangene was en in het hospitaal werkte. "Hier", zei ze, "pak aan, ik breng je een cadeautje." Ik opende het pakje en het was een zakdoe0k! "Hoe wist je dat ik een zakdoek nodig had? Wist je dat ik verkouden was?" "Nee", zei ze, "ik naaide zakdoeken van een oud stuk laken, en toen was er een stem in mijn hart die zei: "Breng een zakdoek naar Corrie ten Boom".
Kunt u begrijpen, wat op zo'n ogenblik een zakdoekje me zei? Dat zakdoekje, gemaakt van een oud stuk laken, was een boodschap uit de hemel voor mij. Het vertelde me dat er een hemelse Vader is, die het hoort als er op de kleine planeet aarde een van Zijn kinderen bidt om een onmogelijk klein ding: een zakdoek. En die hemelse Vader zegt tegen een van Zijn andere kinderen: "Breng een zakdoek aan Corrie ten Boom". Is dat niet heerlijk? Dat is iets van wat Paulus noemde 'de dwaasheid Gods', die zoveel wijzer is dan de wijsheid der mensen. Lees het maar eens na in 1 Corinthiërs hoofdstuk 1 en 2.
Verhoort God al onze gebeden? Wel dikwijls, maar niet altijd. Waarom? Omdat Hij weet wat wij niet weten. Hij weet alles. Als we in de hemel komen, zullen we God danken voor alle verhoorde gebeden en Hem misschien nog meer danken voor alle onverhoorde gebeden. Want dan zien we alles vanuit Gods gezichtshoek. Dan zullen we zien dat God nooit fouten maakte.'

In Hem verbonden,

maandag 28 juli 2014

Gezinsmoment - De schat en de parel

De afgelopen zondagen hebben we over een aantal gelijkenissen nagedacht. Het is soms fijn om een paar keer 'de vrije keus' te hebben in wat we doen, maar ik merk dat ik na een aantal zondagen het dan lastig vind om weer iets te bedenken. Werken in een serie bevalt ons in die zin wel goed, ook omdat je dan makkelijker teruggrijpt naar datgene wat je de week ervoor hebt gedaan. Ik heb niet alle gezinsmomenten geblogd, omdat het me aan tijd en energie ontbrak, maar ook omdat de gezinsmomenten heel eenvoudig waren, dus in die zin niet van veel 'meerwaarde' voor jullie als lezers.

Afgelopen week was ik bewust vroeg begonnen met de voorbereiding. Tot mijn schaamte moet ik zeggen dat het anders soms wat stress oplevert op zondag en ik niet in de rust aan het gezinsmoment begin. In die zin merk ik echt dat de duivel bovenop deze uurtjes zit, om ze zoveel als mogelijk te verstoren. Gisteren zouden we bijvoorbeeld buiten gezinsmoment doen, alles klaar gezet buiten, al wat liederen gezongen en toen... druppels... Toch maar naar binnen... Alles weer naar binnen gebracht en toen was het natuurlijk al weer droog :). Soms zucht ik dan van binnen 'ben je daar weer?'

We begonnen gisteren door een vraag te stellen aan de kinderen: 'Wat zou je heel graag willen hebben, iets dat je in de winkel zou kunnen kopen?' Na even nadenken wisten ze het wel, een ketting, of een bestuurbare auto of... 'Hoe zou je aan het geld kunnen komen als je niet genoeg in je spaarpot zou hebben?' Dat was een lastige vraag. Veel verder dan, 'aan mamma vragen', kwamen ze nog niet. Ik vertelde dat we een verhaal gingen horen over 2 mannen die ook iets graag wilden kopen dat heel duur was.

Hierna vertelde ik de 2 korte gelijkenissen uit Mattheus 13 over 'de schat in de akker' en 'de parel van grote waarde'. Er zijn doorgaans 2 verschillende uitleggen over deze gelijkenissen, maar we kozen voor de uitleg dat de Heere Jezus alles opgaf om voor onze zonden te betalen, met Zijn eigen leven, Zijn eigen bloed. En dat wij voor Hem zo kostbaar zijn als een schat of een parel. Het begrip 'je bent een parel in Zijn hand' kan soms een wat 'goedkoop' begrip worden. Het heeft Hem alles gekost om die parel te 'kopen', en dat vraagt van ons ook dat we Hem dienen, uit liefde en dankbaarheid.

Bij het vertellen van het verhaal had ik een plaatje van een pareloester laten zien.

We knutselden ook een soort pareloester. Het ideetje had ik van Pinterest. Het moet eigenlijk met dopjes van de eierdoos, maar onze eierdozen waren niet geschikt, doordat de tussenschotjes te laag waren. Daarom heb ik het met lege cupjes van de appelmoesjes gedaan. Voor het mooi waren ze iets te hoog, maar het mocht de pret niet drukken :).



Je hebt ervoor nodig:
- Per kind 2 lege cupjes
- (Schilders)tape 
- Wiebeloogjes
- Watten 
- Per kind een parel(kraal)

Je maakt de 2 cupjes aan elkaar met een stukje tape, hierna vul je het onderste bakje met watten. Daar gaat een parel op. Vervolgens plak je de oogjes erop en evt. dus nog het mondje. Als je de 'oester' opendoet, zie je de parel liggen.

De kinderen kregen ook nog dit werkblad dat ze gemaakt en gekleurd hebben.

Mochten jullie denken dat ons hele gezinsmoment alleen maar serieus en 'zwaar' is. Dat valt reuze mee hoor :).


Vanmorgen bedachten de kinderen dat ze echt nog wel meer met die mooie kralen konden doen, dus hebben ze er heerlijk mee zitten rijgen. Heerlijk, in pyamaatjes, want dat kan nu het vakantie is!! Nu hangt het visje en het hartje te pronken voor het keukenraam.

Fijne dag!

In Hem verbonden,