dinsdag 30 juli 2013

Gezinsmoment - Vrucht van de Geest - Vriendelijkheid & goedheid

Vriendelijkheid en goedheid komen erg dichtbij elkaar, vandaar dat we deze 2 aspecten van de vrucht van de Geest samen gepakt hebben. 
We zijn, na het zingen, begonnen met het bouwen van een huis met de duplo. Geen huis zoals nu in Nederland, maar één uit de tijd van de Bijbel, met een plat dak en een trap aan de zijkant. Dit als context voor het verhaal dat ik ging vertellen, namelijk van de 4 vrienden en de verlamde man. 


M.b.v. de duplo konden we heel mooi laten zien hoe het dak open gemaakt kon worden. In dit verhaal zie je wat echte vriendschap is. De man werd genezen doordat zijn vrienden hem bij Jezus brachten. Geestelijk is deze lijn prachtig door te trekken naar onze voorbede... Worden er mensen behouden in onze omgeving doordat wij trouw voor hen bidden? Naar de kinderen hebben we deze lijn niet getrokken, maar ons beperkt tot de echte vriendschap die zij lieten zien.

In de voorbereiding vond ik opnieuw op deze site een mooi voorbeeld. Zoals jullie merken noem ik deze site regelmatig. Ik vind de lessen echt geweldig die erin beschreven staan. Ik gebruik niet alles, omdat het soms wat veel is, maar dat is juist het fijne, je kan gebruiken wat voor jou gezin geschikt is. Echt een aanrader wanneer je creatieve ideeën zoekt voor je gezinsmoment of bijvoorbeeld de kinderclub of zondagschool. 
Van tevoren had ik 2 dezelfde flessen met water gevuld en in 1 fles wat grond gestopt. Als je het lang genoeg laat staan zakt alle viezigheid in de fles naar de bodem en lijken het 2 dezelfde flessen. Ik zette ze voor de kinderen neer en zei dat het 2 kinderen waren, de ene hield veel van de Heere, de andere niet. De een heeft de Heilige Geest in Zijn hart en de ander niet. Aan de buitenkant lijken het 2 dezelfde, leuke kinderen, maar dan.... pakt een kind iets van hen af... of scheldt tegen hen... of er gebeurt iets anders naars... Op dat moment schudde ik aan allebei de flessen. Het is prachtig om dan naar de gezichten van jonge kinderen te kijken! De ene fles werd natuurlijk helemaal troebel. We hebben uitgelegd dat dat het verschil is tussen de harten van de 2 kinderen. Het kind dat de Heere lief heeft zal proberen op de juiste manier te reageren, door vriendelijkheid en goedheid. Het andere kind wordt boos of scheld terug. Ik realiseer dat dit wat 'kort door de bocht' is en dat het hier en daar genuanceerd zou kunnen worden. We hebben er over doorgepraat dat dit dus het verschil is tussen een 'schoon hart' en een hart wat de Heere Jezus nog niet schoongemaakt heeft, waar de zonden nog niet vergeven zijn.

Tot slot knutselden de kinderen dit werkje. Ook een leuke site met veel creatieve verwerkingen.

In Hem verbonden,


maandag 22 juli 2013

Baan opgezegd


Daar ligt ie dan... Mijn ontslagbrief...
9 jaar heb ik op dezelfde school in het {speciaal} basisonderwijs gewerkt. En ik heb er van genoten! Elk jaar weer de spanning op de eerste dag van het schooljaar en de vraag wat het schooljaar zou gaan brengen. En ook elk jaar weer die moeite met afscheid nemen als de zomervakantie daar was. Zoveel mooie kinderen, mini-mensjes, waarmee je een tijdje op mocht trekken en in wiens leven je van nut probeerde te zijn. Zoveel geleerd en ook áfgeleerd :).

En toch... mijn ontslagbrief...
Toen vorig jaar onze derde geboren werd, heb ik me afgevraagd of ik na mijn verlof nog verder moest gaan. Ik ben toen van 2 dagen terug gegaan naar 1 dag. En natuurlijk is het leuk om op die dag 'er even uit te zijn'. De kinderen hadden het fijn bij de oppas. En toch... er was een onvrede in mijn hart. Elke donderdag kostte het me meer moeite om de liefste kinderen van de wereld {nou ja, in mijn ogen dan} in te ruilen voor de kinderen van een ander. Het begon meer en meer een stress-factor te worden in plaats van ontspanning. Alsof de Heere me liet zien dat de tijd gekomen was om los te laten en me volledig te richting op het moederschap.

En dus... mijn ontslagbrief...
De knoop is doorgehakt, de beslissing eindelijk genomen. En ja, ik vind het moeilijk. En jammer dat het voorbij is. Maar ik heb ook rust en vrede in mijn hart en huis. Ik ben dankbaar dat ik thuis kán blijven. En dat mijn man er voor 100 procent achter staat. Maar ik weet inmiddels ook hoe de maatschappij en een groot deel van de politiek er tegen aan kijkt. Thuisblijfmoeders zijn in hun ogen: lui, dom en bovendien ook nog geldtrekkers.

Iemand mailde me naar aanleiding van mijn worstelingen rondom mijn ontslag een prachtig artikel vanaf de site van Stichting Schreeuw om Leven. Ik deel het graag met jullie. En zit je in dezelfde worsteling als ik? Dan heb ik maar één advies: leg het in gebed neer bij de Heere. Hij zál je de weg laten zien. Hij heeft een plan met je leven. Hij weet het einddoel al. Wil je Hem volgen? Laat Hem dan de weg wijzen!

In Hem verbonden,



vrijdag 19 juli 2013

Ouderschap zwaar? Niet zonder reden!

Afgelopen week werd er op www.raisinggodlychildren.org een mooi artikel geplaatst. Graag deel ik mijn {vrije} vertaling met jullie:

Voor de tijd dat ik kinderen had, vond ik mezelf best een geduldig persoon. Doordat ik met kinderen gewerkt had, voelde ik me zelfverzekerd over mijn bekwaamheid om met kinderen om te gaan. Ik ging ervan uit dat mijn werk met probleemkinderen mij automatisch geschikt had gemaakt voor het ouderschap. Het was kort nadat ik mijn eerste kind had gekregen, dat ik me realiseerde dat ik het bij het verkeerde eind had.

Toen ik kleine kinderen had, begreep ik niet hoe het kwam dat dingen niet gingen zoals ze moesten gaan. Ik las alle boeken. Ik volgde elke methode en elk stappenplan dat erin beschreven stond. Ik deed alles wat mij verteld werd dat ik moest doen. Maar mijn kinderen sliepen niet altijd zoals experts zeiden dat ze moesten slapen. Ze werden niet zindelijk binnen een dag. En ze luisterden niet bij de eerste keer dat ik ze iets vroeg.

Ik kon het maar niet bevatten. Hoe kon het dat opvoeden zo moeilijk was, wanneer ouders verlangen hun kinderen godvruchtig op te voeden? Maar, als ik geloof dat God soeverein is, moet ik ook geloven dat Hij dat is over alle uitdagingen die ik met mijn kinderen heb.

Terwijl ik wanhopig was over de slechte slaappatronen van mijn kinderen, hun onstuimige gedrag, en het feit dat ze vergaten om ‘alstublieft’ en ‘dankuwel’ te zeggen, zie ik nu dat er een groter doel was – mijn reiniging. Elke worsteling, elke vermoeiende dag, elk gedragsprobleem, is een mogelijkheid voor mij om te groeien in geloof. God gebruikt mijn kinderen als spiegels om zonden aan mij te laten zien waarvan ik niet wist dat ze in mijn hart waren. En hierdoor reinigt en verandert Hij mij.

Het ouderschap bewerkt de grond van mijn hart, trekt de zonden eruit die me hinderen in het groeien in geloof. Soms is het onkruid diep geworteld en zit het in kluwen rond mijn hart. Ik realiseerde me niet hoe diep zonden als ongeduld, egoïsme en geïrriteerdheid konden wortelen in de door zonde bevruchte aarde van mijn hart.


Dit verwijderen van de zonde is soms een pijnlijk proces. Tegelijk is het zo noodzakelijk. 
Maar zelfs als God mijn zonde van ongeduld, geïrriteerdheid en egoïsme onthult, onthult hij ook Zijn genade. Als mijn kinderen nogal verstrooid zijn en ik reageer ongeduldig, laat de Heilige Geest niet alleen mijn zonde zien, maar Hij wijst me ook op alle keren dat de Heere geduldig was met mijn eigen verstrooide hart. Als ik in de opvoeding tegen mijn geïrriteerdheid aanloop, laat de Heilige Geest mij Gods oneindige verdraagzaamheid zien. Als het onkruid van egoïsme opkomt in mijn hart, zie ik tevens hoe onbaatzuchtig Christus voor mij was aan het kruis.

Steeds weer bedekt het evangelie van de genade mijn zonde, en brengt me terug bij het kruis van Christus. De Heere wist dat ik nooit de perfecte moeder zou kunnen zijn. Hij wist dat ik niet altijd met liefde en genade naar mijn kinderen reageer. Hij wist dat ik dagen zou hebben waarin ik zou falen. En daarom kwam Hij. Aan het kruis leed Hij voor elke keer dat ik ongeduldig ben, voor elke keer dat ik faal in het onderwijzen en trainen van mijn kinderen, voor elke keer dat ik hen niet liefheb, zoals Hij ze lief heeft.

Ouderschap is zwaar. Maar ik heb geleerd dat het zwaar is om een reden. God maakt alle dingen nieuw, inclusief onze harten. Hij is aan het snoeien, wieden, en de bodem van ons hart aan het bewerken om ons in toenemende mate aan Christus gelijkvormig te maken. Op een dag zal Zijn werk klaar zijn, en zullen wij het adembenemende resultaat zien van Zijn werk in ons. Het onkruid zal verdwenen zijn en onze zonden bestaan niet meer.

Voor mij is het genade wanneer ik oog in oog kom te staan met mijn zonde. Want het was Gods genadige liefde die verlangde om mij te ontdoen van de zonden die me bij Hem vandaan houden. Laten we niet vergeten dat we zondaars zijn, net als onze kinderen en gebruik de mogelijkheid om hen te wijzen op de genade van Christus die onze zonden droeg aan het kruis.

Laten we de uitdagingen van het ouderschap omarmen, wetend dat elke frustrerend moment een mogelijkheid is om te groeien – een stap tegelijk.

In Hem verbonden,

dinsdag 16 juli 2013

Gezinsmoment - Vrucht van de Geest - Geduld

Dit keer behandelden we tijdens ons gezinsmoment een aspect van de vrucht van de Geest die wel erg dichtbij kwam. Geduld is in onze gejaagde wereld een bijzondere gave geworden. Ik ben ook lang niet altijd geduldig wanneer we op tijd ergens moeten zijn en de schoenen zijn opeens kwijt of er toch nog een luier verschoond moet worden of het zoveelste glas drinken omgaat of... Gelukkig merk ik wel dat de Heilige Geest me erin aan het vormen is. Ik leer steeds meer om op zulke momenten biddend mijn weg te gaan. Mijn advies is niet: 'tel tot 10', maar 'bid om rust, geduld, genade en wijsheid'.

Geduld betreft niet alleen het dagelijkse leven met z'n kleine of grotere tegenslagen. Ik denk dat het veel meer een houding is van vertrouwen in de Heere, dat Hij ons geeft wat wij nodig hebben op Zijn tijd. Hij heeft het overzicht van ons leven. Hij heeft een doel met ons voor ogen en soms moeten we daardoor wachten op iets wat we graag willen, omdat Hij weet dat het nu {nog} niet de tijd is. Soms moeten we door moeilijkheden en zorgen of door donkere dagen heen... 
Geduldig-zijn is in die zin niet een lijdelijk, fatalistisch wachten. Nee, het is een daad van vertrouwen in onze Schepper. 


Afgelopen zondag wilde ik graag beginnen met het tergend langzaam afschillen van een appel. De kinderen zijn daar namelijk dol op en meestal is ons gezinsmoment vlak voor het avondeten. Helaas was ik al halverwege het Bijbelverhaal toen ik me realiseerde dat ik helemaal vergeten was. Maar, het had dus een mooie intro kunnen zijn ;-). Na het zingen, vertelde ik het verhaal van Abraham en Sarah en Hagar. Sarah vertrouwde de Heere niet meer en kon niet langer wachten en bedacht het plan om Hagar een kindje te laten krijgen. We hebben met elkaar gepraat over haar verkeerde plan en gebrek aan vertrouwen. Ze had beter rustig kunnen wachten, omdat God altijd doet wat Hij belooft. Soms is het moeilijk om geduldig te zijn... De kinderen herkenden dit ook en noemden zelf voorbeelden - met wat hulp van ons - van situaties waarin zij dat lastig vinden.

Hierna deden we een spelletje. Ik legde een handje snoepjes op tafel. De handjes graaiden gelijk, maar dat was nu net niet de bedoeling. Pas wanneer ze een bepaald plaatje van de plaatjesdobbelsteen gooiden, mochten ze een snoepje pakken. Dat was best lastig en er hebben zelfs tranen gebiggeld... Maar het was wel een mooie les om toe te passen! 

We keken vervolgens met elkaar naar een paar plaatjes van vogels op hun nesten. Wat zou er gebeuren wanneer zij geen zin meer hadden om langer te wachten en dus wegvlogen? De eitjes zouden niet meer uitkomen. Ik had ook een tabel uitgeprint met het aantal dagen dat de verschillende vogels gemiddeld genomen op hun eitjes moeten broeden. Onze oudste is dol op {roof}vogels, dus dit sprak hem erg aan.
Tot slot kleurden de kinderen een kleurplaat van een vogel op zijn nest. Voor mijn gevoel niet echt een werkje, maar zij vinden het nog heerlijk om te doen, zeker wanneer wij er gezellig bij blijven aan tafel.

Weer een prachtige les, misschien wel het meest voor mezelf! 

In Hem verbonden,

woensdag 10 juli 2013

Vakantietijd

Bij ons is het bijna vakantietijd. Nog 1 weekje school en dan is het zover. Lekker 6 weekjes geen gehaast, maar lekker rustig aan doen. Tijd doorbrengen als gezin!
Bij het schoolhek is er al flink voorpret in de gesprekken. Hoewel... Niet iedere moeder kijkt uit naar de vakantie. Soms kunnen 6 weken eindeloos lang lijken. Enerzijds luister ik soms met plaatsvervangende schaamte, anderzijds durf ik niks te zeggen, omdat het in sommige gevallen ook begrijpelijk is wanneer moeders grote gezinnen hebben, of niet weg kunnen gaan of...

Vandaag kwam ik op een mooie site terecht waarop ik deze poster vond. Misschien mooi om te printen en op een zichtbare plek te hangen wanneer je opziet tegen de komende weken. Laat deze vakantie een vakantie worden waarin herinneringen worden gemaakt.


God maakte jou de moeder van je kinderen. Hij maakt geen fouten!
Je kunt het, in Zijn kracht!

In Hem verbonden,


maandag 8 juli 2013

Gezinsmoment - Vrucht van de Geest - Vrede

Gisteren was het tijd voor de derde vrucht van de Geest: vrede. De kinderen hadden heel de dag heerlijk gespeeld met elkaar en we hadden echt plezier gehad in het kijken naar hen en de vriendschap tussen hen te zien.

We begonnen met zingen. Bij de afgelopen gezinsmomenten past goed het lied: 'Een rivier vol van vrede, een fontein vol van blijdschap, ik heb lief als mijn Jezus in mijn hart.' Dat lied zongen we dus en nog wat andere liederen die de kinderen graag zingen. We proberen na elke maaltijd te zingen met elkaar en op die manier hebben de kinderen al veel liederen geleerd. Het is fijn om met elkaar te zingen tot Zijn eer!


Hierna heb ik het verhaal verteld van Kaïn en Abel. Hierbij komen beide aspecten van 'vrede' naar voren: Abel had vrede in Zijn hart, doordat hij de Heere liefhad en Hem oprecht een offer wilde brengen. Kaïn kende deze vrede niet en had daardoor ook geen vrede met zijn broer. 

We hebben gepraat over hoe je die vrede in je hart kunt krijgen en dat de mensen om je heen het dus ook gaan merken wanneer je die vrede ontvangen hebt.

We hadden al een paar weken geen nieuwe tekst aangeleerd, dus dit was een mooi moment om gelijk een toepasselijke tekst erbij aan te leren:


Hierna hebben we nog geknutseld. De kinderen kregen 2 poppetjes en mochten die naast elkaar plakken en versieren als vriendjes. {Een sjabloon voor het poppetje vind je bijvoorbeeld hier.} Best een simpel werkje, maar het was ook een warme dag en daardoor wilden we het gezinsmoment niet al te lang maken.


De oudste maakte ook nog deze puzzel. Meestal zorg ik dat ik nog wat 'klaarwerkjes' heb voor als 1 van de 2 erg snel klaar is, of als ze gewoon zin hebben om nog meer te doen. Deze kleurplaat had ik dus ook nog voor ze.

En de jongste rommelde ook een beetje mee :).
Na het gezinsmoment hebben we heerlijk met elkaar buiten gegeten. De middelste zat de jongste een beetje te plagen en de oudste zei toen heel wijs: 'Vrede! De vrucht van de Geest is: vrede!' Dat is dan zo'n momentje waarop mijn man en ik elkaar aankijken en we dankbaar zijn!

In Hem verbonden,