donderdag 25 april 2013

Gedichtje {2}

In het prille ochtendlicht
Sta je daar
De geur van de nacht 
Nog in je haren.

Onbevangen
en - in mijn ogen - 
Zo volmaakt.

Ik bewonder je
En in stille verwondering
Dank ik 
Hem.


In Hem verbonden,

zondag 14 april 2013

Emotioneel erfgoed

Op 16 augustus 1987 stortte vlucht 255 kort na de start vanaf Detroit Metropolitan neer. Met een snelheid van 345 km per uur sloeg het toestel een uitstekend deel van het dak van een autoverhuurbedrijf eraf. Het stuiterde vervolgens langs de berm van een oprit van de autosnelweg omlaag. Vlucht 255 viel in brandende brokken metaal uiteen en verpletterde hierbij 3 auto's waarbij tenminste nog eens 3 mensen, de bestuurders, werden gedood.

Die dag stierven meer dan 100 passagiers. De levensechte tragedies waarover de media verslag uitbrachten waren hartverscheurend. Maar miljoenen die het televisieverslag volgden, zagen een glimpje hoop in het wonderlijke verhaal van het meisje Cecilia Cichan.

Reddingswerkers vonden Cecilia kreunend vastgegespt in haar stoel. Toen zij haar uit de grillige puinhopen vandaan haalden, namen ze aanvankelijk aan dat de vierjarige Cecilia passagier was geweest in een auto die door het vallende vliegtuig was getroffen. Brigadier Bruce Schneider zei: "Het is onbegrijpelijk hoe iemand zoiets kan overleven. Het is een wonder. Zij moet op de juiste plaats hebben gezeten."
Reddingswerkers vermoeden dat Cecilia's moeder Paula, 33 jaar oud en een gediplomeerd verpleegster, mogelijk het leven van haar dochter heeft gered door haar stoel te verlaten en zichzelf om Cecilia's stoel heen te vouwen om zodoende haar kind tegen de vlammen te beschermen. De moeder was op slag dood, evenals haar vader en haar oudere broertje. Cecilia had een hersenschudding, een gebroken been en sleutelbeen en derdegraads brandwonden op haar armen en benen. Maar het hoopvolle verslag in alle nieuwsberichten bevatte de woorden: "Ze zal vermoedelijk herstellen".
Zijn dat geen heerlijke woorden?
Hoewel bij de ramp meer dan 100 mensen stierven, overleefde een klein kind het ongeval toen haar moeder reageerde door het fragiele lichaam van Cecilia doelbewust te bedekken met de bescherming van haar eigen lichaam. Omdat ze wist dat ze niets kon doen om het onheil te verhinderen, deed ze haar best om haar dochter te omringen met een omgeving die haar kansen op overleving zouden vergroten.


Een stevig emotioneel erfgoed (en hiermee bedoeld de auteur: datgene wat we doorgeven aan onze kinderen, als erfenis) kan hetzelfde doen. Het schept een omgeving van liefde en bescherming en vergroot voor onze kinderen de kansen wanneer ze met de onvermijdelijke trauma's van het leven te maken krijgen. Onheil gebeurt. Pijnlijke ervaringen geven ons het verlangen om hen te beschermen. Net als Cecilia's moeder, kunnen we niets doen om de botsing te voorkomen. Maar we kunnen onze kinderen helpen te overleven en er zelfs beter doorheen te komen.

Een stevig emotioneel erfgoed geeft een kind gezonde emoties die hem of haar in staat stellen op een positieve manier met de worstelingen van het leven om te gaan. Een sterk emotioneel erfgoed komt tot stand door een voortdurend gevoel van geborgenheid en emotionele stabiliteit, gekoesterd in een omgeving van veiligheid en liefde.

Bovenstaand stukje komt uit dit boek. Een prachtig boek, vol praktische en Bijbelse adviezen. Een boek dat bemoedigd om te bouwen aan een geestelijk, emotioneel en sociaal erfgoed. Een boek dat mij opnieuw doet verlangen mij hieraan toe te wijden. Echt een aanrader voor iedereen die dit verlangen met mij deelt!

In Hem verbonden,

vrijdag 5 april 2013

Richt je op het hart!

Hoe vaak heb je in de afgelopen dagen {innerlijk} gezucht toen je kind iets verkeerd deed? Hoe vaak ben je alleen maar boos geworden of heb je straf gegeven en het daarbij gelaten? Als ik naar mezelf kijk, moet ik bekennen: te vaak.

Als ouders zijn we te vaak gericht op het gedrag van ons kind. Als ons kind zich gedraagt zoals wij dat graag willen, vinden we ons kind lief en laten we het graag met rust. Ongewenst gedrag vinden we vervelend en eist onze aandacht op. We doen ons best om het kind te corrigeren, het ongewenste gedrag af te leren en het gewenste gedrag aan te leren en daarna zijn we tevreden. We vergeten echter vaak dat het hart van het kind de oorzaak was van het verkeerde gedrag. En als dat niet veranderd is, is er in feite niks veranderd....

We moeten ons dus op het hart van ons kind richten! Natuurlijk moeten we het on-Bijbelse gedrag corrigeren,  maar dat alleen is niet voldoende. We moeten in gesprek gaan met ons kind en het laten zien dat zijn of haar hart de oorzaak was van het zondigen. Wat is het dan soms een mooie kans als broer en zus iets afpakken van elkaar en niet bereid zijn te delen! Een kans... want dán kun je uitleggen dat dit komt omdat we onszelf belangrijker vinden dan de ander. Het gaat er niet om wie het speelgoed als eerste had, maar veel meer dat zowel broer als zus niet bereid is om de minste te zijn.


In het boek 'De weg naar het kinderhart' van Tedd Tripp {zie ook dit bericht} worden vragen geschreven die je aan je kind kunt stellen om het te laten zien wat de motieven van zijn of haar hart zijn. Wij stellen vaak de 'waarom-vraag' {waarom sloeg je je zusje?}, maar kinderen zijn niet in staat om deze vraag te beantwoorden. Ze hebben nog onvoldoende het vermogen om te reflecteren op zichzelf. Deze vragen zullen veel effectiever zijn {en dat zijn ze echt, heb ik gemerkt :)}:

  • Wat ging er door je heen toen je je zusje sloeg?
  • Wat heeft je zusje gedaan dat je zo boos werd?
  • Wat was er mis met hoe je zusje jou behandelde? {hiermee erken je dat het zusje misschien ook fout was en geef je hem een veilige kans om hierover te vertellen}
  • Hoe had je ook kunnen reageren?
  • Vertrouwde je op God toen je je zusje sloeg?

Ik heb vaak gemerkt dat kinderen 'zacht' worden en bereid zijn naar je te luisteren op het moment dat je zelf ook kwetsbaar wordt. Wij als ouders weten als geen ander wat het is om te zondigen en te worstelen met het verlangen van je hart en de weerbarstigheid van de praktijk. Ga naast je kind staan. En... bidt samen!!

Laten we elkaar bemoedigen om dus niet te zuchten als ons kind zondigt, maar om het te zien als een kans. Een kans om ons te richten op het hart. En om ons kind niet te veroordelen, maar om het lief te hebben, tegen ons aan te trekken en samen naar de Vader te gaan.

In Hem verbonden,