zondag 24 februari 2013

Ideetjes voor pasen

Op aswoensdag zijn we met de kinderen gestart met het rooster dat ik van Janneke gemaild kreeg. Vanaf Genesis gaat dit rooster de Bijbel door en laat steeds zien dan de Heere al vanaf het begin een verlossingsplan had. Steeds wordt verwezen naar de Heere Jezus. Het is voor mijn kinderen soms nog wat lastig, maar ze pikken zeker dingen op. Het is heel leuk dat er bijna op elke bladzijde wel iets te kleuren of te tekenen valt. En de kinderen vinden het prachtig om de symbolen in de takken {ja, ja, dezelfde als we gebruikten om papa te verrassen}te hangen.


Op internet vond ik nog meer leuke ideetjes om met je kinderen te doen ter voorbereiding op pasen:

Op deze blog vond ik het leuke idee om een paasslinger te maken met namen van de Heere Jezus of uitspraken over Zijn lijden, verlossingswerk en opstanding. Te denken valt aan: Zoon des Mensen, Dit is Mijn lichaam..., Lam van God, Jezus, Dit is Mijn bloed..., Koning der Joden, Hij is opgestaan!


Het lijkt me heel leuk om deze paastuin of deze heuvel van Golgotha te maken met de kinderen!



Het recept voor het maken van opstandingsbroodjes kwam ik op meerdere blogs tegen. Ze lijken niet moeilijk om te maken. Je hebt nodig:

- Witte marshmallows
- Croissantdeeg in blik
- Suiker
- Kaneel
- Boter

Verwarm de oven voor op de juiste temperatuur {zie daarvoor het blikje van de croissantdeeg}.
Snij een driehoek uit het deeg.
Neem een witte marshmallow {Jezus was rein en zonder zonden}. Rol de marshmallow door de zachte boter en daarna door de suiker met kaneel {Jezus lichaam werd met olie en specerijen gebalsemd}.
Leg de marshmallow op het croissantdeeg en vouw het deeg heel goed eromheen {Jezus lichaam werd in een afgeslotengraf gelegd}. Alle openingetjes moeten dichtgemaakt worden, anders mislukt het broodje en loopt de Marsmallow eruit!
Bak de broodjes 10-15 minuten in de oven. Laat ze afkoelen voor je ze serveert.

Stimuleer je kinderen de broodjes open te maken... Waar is Hij? Hij is opgestaan!



{Afbeeldingen van de broodjes van: http://mustardseeds.typepad.com/my_weblog/}



Heb jij leuke ideetjes of tips voor pasen of de lijdenstijd. Deel ze met ons!

In Hem verbonden,

vrijdag 22 februari 2013

Gedachten over baby/tienerpoppen

Vandaag liep ik met mijn dochtertje door de speelgoedwinkel op zoek naar een cadeautje. Met een kind van 2,5 moet je geen haast hebben in een speelgoedwinkel ;-). Meestal vermijd ik deze situatie dan ook, maar vandaag vond ik het leuk om haar even rond te laten neuzen. Ze kwam al snel uit bij de poppenafdeling. Uitgebreid bekeek ze de poppen-maxicosi, de luiertjes en al die andere schattige poppenspulletjes. Ondertussen had ik tijd om ook even rond te kijken…

Een meisje van een jaar of 5 stond zich ook te verlekkeren op de poppenafdeling. Ze stond echter niet bij de babypoppen, maar bij de zogenaamde ‘tienerpoppen’. Terwijl ik haar observeerde, vroeg ik me af welk beeld die poppen het meisje van zichzelf mee zouden geven. Alles aan de poppen was uitdagend, fel of schreeuwerig. Precies datgene wat ik NIET wil dat mijn dochter op een dag zal zijn, straalden ze uit. Niet bepaald het speelgoed dat ik aan mijn dochtertje zou willen geven.

Met wat voor soort poppen zie ik haar dan wel graag spelen? Poppen die:
  • Ongeveer net zo gekleed zijn als ik graag wil dat mijn dochter gekleed is.
  • Mijn dochter stimuleren om te verzorgen zoals je een echte baby verzorgd, dus die aan- en uitgekleed kunnen worden, in bad gedaan, gevoed kunnen worden, enz.
  • Een Bijbels beeld uitstralen van hoe een meisje bedoeld is. Hierbij denk ik aan een vriendelijke, zachtmoedige, eerbare uitstraling.

Noem het ouderwets of wereldvreemd… Ik denk dat we onderschatten wat het met een klein meisje doet om steeds geconfronteerd te worden met hoe de wereld wil dat zij op een dag eruit zal zien. En ik hoop en bid (!) dat ze gespaard zal blijven voor dat 'juk'. Dat ze zichzelf mag zien in het licht van de Bijbel. En {gelukkig pas over heel veel jaar…} een vrouw zal worden zoals Hij het bedoeld heeft.

In Hem verbonden,



maandag 18 februari 2013

Joëls laatste dagen

Deze video kon ik niet kijken zonder tranen.

In januari 2010 werd bij de kleine Joël een tumor ontdekt. Hij onderging een operatie om de tumor te verwijderen en kreeg 54 weken zware chemotherapie en bestraling. In oktober 2010, kwam de tumor terug. Joël is nu 4 jaar oud {en nog steeds in leven}.

Ik vond het - tijdens het kijken - zo bijzonder om de kracht van deze ouders te zien. Ze getuigen van Gods goedheid – door alles heen. Wat een vader, zo vol liefde en wat een moeder...
Tussen mijn tranen door, realiseerde ik me - opnieuw -  hoe kostbaar de tijd met je kinderen is. Ik hoop dat deze video je aanspoort om de kleine momenten te vieren en dankbaar te zijn voor de kinderen in je leven.

Dit is de video. Pak je tissues en vergeet vooral niet je kinderen te knuffelen ;-).


Het verhaal van Joël kan gevolgd worden op: http://joelevangreen.com/

In Hem verbonden,



donderdag 14 februari 2013

Celebrate the love

Mijn man en ik hebben eigenlijk nooit aan 'Valentijn' gedaan. Mijn man vindt het te commercieel. Althans dat zégt hij, maar ik weet natuurlijk dat hij er gewoon te nuchter voor is...

Afgelopen week kocht ik 'paastakken' ter voorbereiding op de lijdenstijd die we met het gezin willen beleven {misschien later meer daarover} en terwijl ik in mijn auto stapte, kreeg ik een ideetje om de takken de eerste dagen niet leeg in een vaas te hoeven zetten.

Samen met de kinderen hebben we een stapel hartjes geknipt en de kinderen mochten allemaal dingen opnoemen die ze leuk of lief vonden aan pappa. Ze vonden het zo leuk! Misschien vonden zij het nog wel leuker dan pappa zelf.



Voor mijzelf was het ook een goed moment. Soms worden dingen van de ander zo vanzelfsprekend... Het is goed om de mooie kanten van je man af en toe bewust onder ogen te zien en je waardering naar hem uit te spreken! En nee, dat hoeft niet op 14 februari. Misschien was het op de 13de zeker zo leuk!



In Hem verbonden,

zaterdag 9 februari 2013

Onverdiende liefde

'Nee! Ik wil niet!' Met grote, verbaasde ogen kijk ik naar mijn zoon die zojuist nog vertederend lief op de bank zat. Zijn haartjes gekamd, pyjamaatje aan, klaar om bijna naar bed te gaan. Nog even 'Nijntje' kijken met zijn zusje samen. Ik had al - heel pedagogisch - aangekondigd dat hij nog 1 laatste filmpje mocht kijken en daarna echt naar bed moest. Nog steeds geen vuiltje aan de lucht. Maar nu voelt hij blijkbaar aan dat ik het meen. Het is bedtijd. En van het ene op het ander moment ligt er voor mij op de grond, een woedend jongetje, die wat karate-achtige beenbewegingen maakt. Hij heeft ook nog het lef om: 'Stoute mamma' te zeggen! Meestal is dat voor mij het sein om hem 'aan te pakken'. Maar, ook daarvoor moet ik hem toch echt eerst boven zien te krijgen. 'U moet me dragen!', is zijn volgende 'bevel'. Ik ben moe en heb eigenlijk niet de puf om dat hele lijf op te tillen en naar boven te dragen. Hij kan ook makkelijk zelf lopen, hij is tenslotte al 4 en wil ook zelf zijn boter op zijn brood smeren. Ik sta op punt om hem dat fijntjes duidelijk te maken...

Maar dan kijk ik in die grote blauwe ogen, zie zijn hoogrode wangen van de slaap en realiseer me dat hij echt moe is en daardoor misschien dit gedrag vertoond. Als een klein jongetje til ik hem van de grond, draag hem naar boven, poets zijn tanden en leg hem in zijn bedje. Al die tijd doet hij nog wat nukkig, maar ik weiger deze ontspannen, gezellige dag te laten bederven door de laatste 10 minuten. Als ik hem onder zijn dekbed stop, kijkt hij me aan en zegt zo zacht dat ik het bijna niet kan horen: 'Ik vind je lief, mammie...' En als ik de kamer al bijna uit ben, na wel 10 kusjes en evenzoveel omhelzingen, roept hij nog: 'Nog 1 kroeltje mam! Ik denk dat ik je anders ga missen...'
Mijn moederhart smelt...

Kinderen hebben liefde nodig. Zoveel liefde. Net als ik en ieder ander mens overigens. En het is zo waar... We hebben die liefde het meest nodig op de momenten dat we die het minst verdienen. Wat ben ik blij dat ik hem toch die trap opdroeg... Als ik dat niet had gedaan, had ik misschien niet gezien wat hij eigenlijk nodig had. Liefde. Een aai over zijn bol. Een moeder die onvoorwaardelijk van hem houdt.

Terwijl ik de trap afloop, is mijn hart dankbaar. Ik realiseer me dat ik zovaak de liefde van mijn Hemelse Vader heb gekregen, op de momenten dat ik die niet verdiende. Juist op de momenten dat mijn hart ver bij Hem vandaan was door zonde of lauwheid. Onverdiende liefde. Dank U Heere, voor die heerlijke genade en voor al die keren dat U mij liet zien... niet verdiend en toch gekregen!

hart in mijn handen

In Hem verbonden,

maandag 4 februari 2013

Het verhaal van de vlinder

Dit verhaal is vast en zeker bij velen van jullie bekend. Het is een prachtig voorbeeld waarin we zien dat we soms beproeving nodig hebben in ons leven... Misschien zit je middenin een moeilijke periode, dan hoop ik dat dit verhaal je {opnieuw} bemoedigd. Deze beproeving is niet voor niets, het heeft een doel. Hij - de Schepper van hemel en aarde -  is bezig je te vormen...


Een man vindt een cocon van een vlinder en neemt deze mee naar zijn huis. Op een dag verschijnt er een kleine opening in de cocon. De man zit uren te kijken hoe de vlinder zijn lijf door de kleine opening probeert te worstelen.
Op een gegeven moment lijkt het alsof de vlinder geen vooruitgang meer boekt. Het ziet ernaar uit dat hij niet verder kan, dan hij gekomen is. De man besluit de vlinder te helpen. Hij neemt een schaar en knipt de cocon verder open. De vlinder kan zich nu vrij eenvoudig losmaken.

Maar de vlinder heeft een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De man verwacht dat de vlinder elk moment zijn vleugels zal uitslaan, groot genoeg om het lichaam te dragen. Maar dat gebeurt niet. Integendeel, de vlinder leeft zijn leven al strompelend, met een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De vlinder is nooit in staat te vliegen.


De man was vol goedheid en liefde, maar hij begreep niet, dat de kleine opening in de cocon en de worsteling van de vlinder om eruit te komen, de natuurlijke weg was om vocht vanuit het lijf in de vleugels te persen, zodat hij gereed zou zijn om te vliegen, zodra hij de cocon had verlaten.

Soms zijn worstelingen precies wat we nodig hebben in het leven.
Als we onszelf toe zouden staan zonder obstakels door het leven te gaan, zouden we kreupel raken. We zouden nooit zo sterk zijn als we zouden moeten zijn.

We zouden nooit kunnen vliegen.

In Hem verbonden,