zaterdag 26 januari 2013

De zachte stilte

‘Dus ze zijn lief geweest?’ Manlief en ik evalueren de dag. In gedachten laat ik de achterliggende uren aan me voorbij gaan. Ik zie kamers bezaaid met speelgoed, hoor hun schetterende stemmen, zie de lach op hun prachtige gezichten – mijn hoofd zit er vol van.

Ja, ze zijn lief geweest, erg lief eigenlijk. Een prima dag, zonder al teveel gemopper en geruzie. En toch kijk ik er nu naar uit dat ze straks heerlijk in bad gestopt worden {door pappa :-)} en daarna met strak gekamde haartjes onder hun dekbedjes kruipen. Waarom? Ben ik mijn kinderen ‘zat’? Nee… ik verlang naar stilte. Even geen kinderstemmen, geen vragen die ik moet beantwoorden, tranen die gedroogd moeten worden. Even rust, rust voor mijn ziel.

Het doet me denken aan 1 Koningen 19, een geschiedenis waar ik erg van hou. Elia staat buiten op een berg en de Heere gaat voorbij. Hij is niet in de sterke wind,  niet in de aardbeving, niet in het vuur. Hij is in de stilte. In het suizen van de zachte stilte… Die stilte die ik zo vaak nodig heb. Die stilte waarin ik regelmatig mag ervaren dat Hij er in is. Bij Hem ontvang ik rust. Echte, diepe, ware rust.

In de stilte
zoek ik U.
In mijn zoeken
ontmoet ik U.
In die rust
vind ik U.
In dit vinden
begroet ik U.
Gedichtje uit: Dichter -Bij Elkaar, pag. 7

In Hem verbonden,

zondag 20 januari 2013

Gebedskaartjes: 31 Gebeden voor mijn echtgenoot

Geïnspireerd door het boek 'De kracht van de biddende vrouw', ben ik gestart dagelijks, concreet te bidden voor mijn man. Op deze blog vond ik gebedskaartjes om daarbij te gebruiken. Ik kreeg toestemming ze in het Nederlands te vertalen, maar het originele document kon daarbij helaas niet meer gebruikt worden. Daardoor ging het vertalen en opmaken in een nieuw document erg moeizaam. Ook vond ik niet alle punten 'bruikbaar'. Uiteindelijk ben ik afgelopen week zelf aan het knutselen en combineren gegaan. Zo is er een lijst van '31 gebedspunten voor mijn echtgenoot' ontstaan, met bij elk punt een toepasselijke Bijbeltekst, zodat je een maand lang, dagelijks kunt bidden voor je man. Een voorbeeld van een gebedspunt:


Voor wie de gebedskaartjes ook wilt gebruiken, klik hier om ze te printen!

Het is mijn gebed dat we de kracht van het gebed zullen ervaren en dat we niet bezorgd zullen zijn, maar onze verlangens - ook met betrekking tot ons huwelijk en onze echtgenoten - in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend laten worden bij God. {Fil. 4:6}

In Hem verbonden,




Ps Klik hier voor 31 gebeden voor mijn kinderen 

dinsdag 15 januari 2013

Een bemoediging voor moeders van Sally Clarkson

Vandaag kwam ik op dit filmpje terecht. Ik wil het graag delen met al die moeders die zich - net als ik - regelmatig voelen falen. Je wilt het graag goed {beter nog, perfect} doen, maar soms zijn er dagen waarin het gewoon niet gaat zoals je zo graag zou willen. God ziet ons hart aan en ziet onze goede intensies. Hij wil door onze fouten heen werken en - ondanks ons! - het werk van onze handen zegenen.



In Hem verbonden,



vrijdag 11 januari 2013

Positieve beproeving

Onze oudste mocht afgelopen maandag voor het eerst naar school. Hij keek er heel de vakantie al naar uit. Ik niet... Ik heb al weken een knoop in m'n maag als ik er alleen al aan denk. Duizend gedachten duizelen door mijn hoofd. Ik vraag me af of hij het fijn zal hebben op school en hoe hij zich cognitief zal ontwikkelen. Maar veel meer nog vraag ik me af of hij zal veranderen qua gedrag, of de band die ik met hem heb, kwetsbaarder zal worden en welke invloed de school op zijn geestelijke ontwikkeling zal hebben.

Afgelopen zaterdag werd ik naar huis gebeld. De oudste was ziek. Erg ziek. Wat was ik bezorgd. Hij kon niet slapen van de benauwdheid en het hoesten. Ik ook niet. De nachten waren zwaar. De dagen ook. Het verzorgen van een ziek kind kost energie. Het binnen zitten viel me zwaar. En toch... Ik voelde het ook als een mogelijkheid om hem nog een weekje heel dichtbij me te hebben. Hij sliep in mijn bed en riep heel de dag 'mammie' aan me. Ik fluisterde hem keer op keer in zijn oor hoeveel ik van hem hield en we vroegen samen of de Heere hem beter wilde maken.

De afgelopen week was een beproeving. En toch had ik die niet willen missen. Omdat er ook een positieve kant was.

Verblijd u altijd. Bid zonder ophouden. Dank God in alles. Want dit is de wil van God in Christus Jezus voor u.  {1 Thes. 5:16-18}


In Hem verbonden,





woensdag 9 januari 2013

Ongepland - Abby Johnson


Abby Johnson beschrijft in deze auto-biografie hoe ze als meisje aan de universiteit via een banenmarkt in de pro-choice beweging komt. Ze werkt zich op tot directeur van een abortuskliniek. Wanneer ze echter bij een echo-geleide abortus wordt gevraagd, gaan haar ogen open. Daarnaast komt de abortuskliniek in de rode cijfers en wordt van bovenaf besloten dat ze ook late abortussen gaan uitvoeren, iets waar Abby absoluut op tegen is. Abby komt in een gewetensconflict. Uiteindelijk vindt ze haar weg naar de pro-life beweging.

Ik vond het een prachtig, maar ook aangrijpend boek. Abby laat in haar hele boek zien dat ze - naïef of niet - ook aan de 'verkeerde kant van het hek' dacht dat ze vrouwen hielp, er voor hen was. Het boek laat mij ook de kracht van het gebed zien. Jarenlang is er voor Abby gebeden door haar moeder, maar ook door de mensen van de pro-life beweging. Het bevestigt voor mij bovenal dat we maar één keuze moeten maken en dat is: voor het leven.

In Hem verbonden,

zondag 6 januari 2013

Wat echt belangrijk is...

Rachel Barkey kijkt op het moment dat ze dit getuigenis geeft, de dood in de ogen. Ze weet dat ze niet lang meer te leven heeft. Ze heeft geleerd wat echt belangrijk is... Ze werkt aan de hand van 4 punten {1. Ken jezelf  2. Ken God 3. Ken het Evangelie 4. Ken je bestemming} uit wat haar hoop en vrede geeft, ook in deze fase van haar leven. Het is een lang getuigenis, maar het is het uur van je tijd meer dan waard. Het heeft mij zeer geraakt.



Inmiddels is Rachel naar haar Hemelse Vader gegaan. Ze liet een man en 2 kinderen achter. Het is mijn verlangen dat dit getuigenis harten aan zal raken en dat we aangespoord worden om voor ogen te houden wat écht belangrijk is in ons leven...

Zie ook: http://deathisnotdying.com/

In Hem verbonden,

vrijdag 4 januari 2013

Wat ik 'moet' doen...

Zodra ik me realiseer dat mijn dag is begonnen, denk ik aan alles wat ik moet doen vandaag. Ik plan in mijn hoofd wat eerst moet en wat ik daarna ga doen. Het lijkt een doel op zich…. Mijn lijstje moet afgewerkt worden, terwijl het eigenlijk nooit echt afgewerkt is. Maar, mijn lijstje van vandaag moet af. Tussen al mijn bedrijvigheid door, hoor ik de kinderen hun vragen stellen: ‘Mag ik drinken?’, ‘Leest u een boekje voor?’, ‘Wilt u een kleurplaat printen?’.  Ik wil het liefst op alles antwoorden: “Straks, lieverd.” Ik wil nu mijn lijstje afwerken, of toch op z’n minst 1 taak van mijn lijstje af kunnen strepen. 

Mijn kinderen maken zich niet druk om dat wat gedaan moet worden. Ze willen mij, ze willen spelen, mijn aandacht, mijn compliment over hun kleurplaat. Terwijl ik naar boven ren om nog gauw even een was op te hangen voor ik Mirthe uit bed moet halen, realiseer ik me dat ik niet wil dat mijn kinderen me straks herinneren als een moeder die altijd aan het opruimen en schoonmaken was. Als een moeder die steeds maar ‘nee’ riep, omdat het gevraagde niet in haar planning paste. En met de knijpers in mijn hand, streep ik ‘auto uitzuigen’ door op mijn denkbeeldige lijstje. Wat kan mij het eigenlijk schelen dat het al 2 maanden niet gebeurd is? Wie heeft er last van? Alleen ik en de kinderen rijden erin en zij kunnen prima tegen wat zand op de stoelen en blaadjes op de mat.

Als ik beneden kom, is Thijs bezig een file te creëren. Hij kijkt blij verrast als ik vraag of de graafmachine er ook tussen mag ‘Ma-am, die moet natuurlijk vooraan! Daardoor moet toch iedereen wachten?’. ‘O natuurlijk, dat had ik kunnen weten’, zeg ik geamuseerd. Een file maken is een stuk leuker dan een auto uitzuigen. Misschien moet ik mijn kinderen voortaan op mijn lijstje met dingen zetten die ik 'moet' doen, zodat ze zich later mij herinneren en niet het lijstje.

In Hem verbonden,

dinsdag 1 januari 2013

Een lege bladzijde

Een nieuw jaar is begonnen. Een jaar dat wacht om gevuld te worden, bladzijde na bladzijde, alinea na alinea. Een jaar waarin ik genade nodig zal hebben. Genade om een kind van Hem te zijn. Om te leven tot Zijn eer. Om een vrouw te zijn voor mijn lieve man. Om moeder te zijn van de 3 prachtige kinderen die Hij me toevertrouwde.

Een jaar is voorbij. Een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik opnieuw moeder werd. Een jaar waarin ik gegroeid ben in het moederschap. Een jaar waarin ik regelmatig opnieuw verliefd werd op Johan en we samen mochten volgen achter Jezus aan.
Ik ben dankbaar, zo dankbaar.

Tegelijk buig ik me over die lange, lege bladzijde. Wat zal er over een jaar te lezen zijn? Waar zullen de vlekken van mijn tranen gevallen zijn? Waar de lofzang klinken? Zullen er schaduwen des doods zijn of lichten van leven?


Mijn hart is geneigd te blijven hangen in dat wat geweest is. Dat mooie, bijzondere jaar waarin God zo getuigd heeft van Zijn goedheid. Maar ik weet wat Hij van me vraagt:

'Maar één ding doe ik: vergetend wat achter is, mij uitstrekkend naar wat voor is, jaag ik naar het doel: de prijs van de roeping van God, die van boven is, in Christus Jezus. (Fil. 3:14)

In Zijn kracht, gaan we door. En wat Hij ook zal schrijven op die lege bladzijde... Het zal goed zijn. Want het is Zijn hand die de pen vasthoudt. Hij zal erbij zijn. En daarom, vergeet wat achter je ligt en strek je uit naar wat voor je is! Gods zegen voor 2013.



In Hem verbonden,