zondag 19 maart 2017

Maak tijd voor stille tijd

Misschien verlang je wel eens terug naar de tijd dat je nog geen kinderen had. Dat je in alle rust 's morgens je Bijbel kon lezen, kon bidden en een boek kon lezen die je hielp in je geestelijke groei. Nu mag je blij zijn als je 5 minuten ongestoord kan lezen. Dit kan je wel eens moedeloos maken en misschien heb je wel eens de neiging om dan maar helemaal geen stille tijd meer te houden. Maar ook in deze tijd, lieve moeder, wil God door Zijn woord tot je spreken. Probeer in je drukke dag toch een moment te plannen om Zijn aangezicht te zoeken. Houd deze tijd in open handen. Geniet van de ongestoorde minuten in Gods Woord en voel je niet teneergeslagen als je peuter je toch weer komt onderbreken. Ook deze onderbreking komt uit Gods Vaderhand. Laat je Bijbel open liggen, zet een mooi lied op, luister een preek als je de was vouwt, schrijf een tekst op een papiertje en plak hem op je keukenkastje. Kijk niet terug op die 'goede oude tijd' maar doe alles wat in je mogelijkheid ligt om je ook in deze tijd te voeden met Gods levengevende Woord.


Bron: 100 bemoedigingen voor moeders

In Hem verbonden,
,

vrijdag 17 maart 2017

Gezinsmoment - Lijdenstijd - Een rein hart

Afgelopen zondag hebben we een begin gemaakt met de lijdenstijd. Ik vind het altijd mooi om de serie in de lijdenstijd te starten met een gezinsmoment die uitlegt waarom de Heere Jezus moest lijden en sterven, Ook kwam ik bij alle ideeën die omhoog kwamen rondom de lijdenstijd steeds weer uit bij het thema 'hart'. Deze twee dingen gecombineerd kwamen we tot het volgende gezinsmoment.

We begonnen met het vertellen van het bekende verhaal over de genezing van de verlamde man. De kinderen hebben dit verhaal al best regelmatig gehoord, maar dit keer wilde ik het vertellen met de focus op vergeving van zonden. Jezus ziet de man en kijkt niet in eerste instantie naar zijn verlamde lichaam, maar naar zijn zieke hart. Hij ziet wat deze man écht nodig heeft: vergeving van zonden. Pas daarna richt Hij zich op de lichamelijke nood van deze verlamde. Jezus vraagt aan de schriftgeleerden wat er makkelijker is om te zeggen tegen deze man: je zonden zijn je vergeven of sta op en loop. Deze vraag impliceert dat het makkelijker is om te zeggen: je zonden zijn vergeven, omdat dit niet zichtbaar / controleerbaar is. Maar, voor de Heere Jezus was het eigenlijk veel 'zwaarder' om te zeggen: je zonden zijn vergeven. Waarom? Het zou Hem alles kosten... Hij zou Zichzelf ervoor moeten geven. Dit legde ik de oudste nog een keer extra uit met een voorbeeld over een zwerver. Stel je voor dat je die zwerver tegen komt en tegen hem zegt: Morgen zul je rijk zijn. Maar, je weet dat je hem alleen rijk kunt maken, door alles wat je zelf hebt te verkopen en het geld dat je ervoor krijgt aan hem te geven. Zou dat makkelijk zijn? Zeker niet! De Heere Jezus had al alles opgegeven toen Hij naar de aarde kwam, maar om deze verlamde man zijn zonden te vergeven, moest Hij zijn leven geven. We gebruikten deze platen bij het verhaal.

Hierna legden we uit wat het betekent als God je zonden vergeeft.
Op een whiteboard had ik een hart getekend. Mijn man legde uit dat ons hart zondig is. Elke keer als we de dingen doen die God 'zonde' noemt, maakt dat ons hart als het ware 'vuil'.
We lieten de kinderen zonden noemen, in algemene zin, maar ook in hun eigen leven. Ik schreef de zonden met een zwarte permanent marker op het whiteboard.

Toen het hart vol geschreven was, vroeg ik de kinderen het weg te vegen. Dat lukte niet! 

Ik legde uit dat het zo ook is met ons hart. We kunnen de zondige dingen zelf niet wegvegen, we kunnen ons hart niet schoonmaken, niet rein maken. Wat kan ons hart reinigen? Het bloed van de Heere Jezus! Ik pakte een rode whiteboardmarker en daarmee kleurden we het hart rood.

Het mooie is dat de rode stift de zwarte woorden weghaalt. De link was natuurlijk makkelijk gemaakt: zo maakt het bloed van de Heere Jezus ons hart schoon, zo wit als sneeuw.
We lazen vers 4 en 12 uit Psalm 51 waar staat: 'Was mij schoon van mijn ongerechtigheid, reinig mij van mijn zonde. Schep mij een rein hart, o God, en vernieuw in mijn binnenste een standvastige geest.'

Als verwerking schilderden de kinderen allemaal een canvasje met een hart. Als je een hart erop plakt, en de rest schildert, is het effect heel mooi als je het hart weghaalt. Er staat een mooi wit hart in het midden. Daarna schreven we er (een versie van) de tekst uit psalm 51 in. De oudste schreef het in het engels: Create in me a clean heart.



Tot slot maakte ik later in de week samen met de kinderen een begin aan de paastuin. We maakten een kruis van takjes en ijzerdraad. We verfden de stenen met krijtverf, ik schreef de zonden er op (niet allemaal even leesbaar ;)) en we legden de stenen in een hartvorm bij het kruis.


Het is inmiddels alweer 2 jaar geleden dat we een paastuin hadden en ik had echt veel zin er weer een keer 1 te maken. Het mooie is dat zo'n tuin alle weken op tafel staat, steeds verandert en uitbreid en het ook een mooi middel is om vriendjes en vriendinnetjes van de kinderen te vertellen over het lijden en sterven van de Heere Jezus.

In Hem verbonden,
,

dinsdag 14 maart 2017

I am weak, but You are strong

Lieve lezer(es),

Zoals je (misschien) gemerkt hebt, is deze blog even 'uit de lucht' geweest. Ik had behoefte aan een adempauze. Een moment van bezinning.

Ooit startte het bloggen als ontspanning en een manier om vanuit mijn relatief kleine wereld toch tot zegen te kunnen zijn voor andere gelovige vrouwen. Inmiddels is het uitgegroeit tot iets meer dan alleen een hobby ;). Ik ben dankbaar voor de mailtjes, de vragen, maar zeker ook voor de bemoedigingen van jullie kant. Want vooral dat laatste heb ik misschien wel zeker zo hard nodig als jij, lieve lezeres. Want, jij en ik zitten in dezelfde zoektocht. We zoeken naar Gods plan met ons leven, naar Zijn doel met ons. We worstelen met onze zonden. We voelen ons op vele momenten te zelfzuchtig om onze mannen goed te kunnen dienen. En nog vaker voelen we ons onbekwaam en niet geschikt onze kinderen tot Zijn eer op te voeden. Mijn kinderen beschamen me soms wanneer we gasten te eten hebben. Of wanneer ik ze op straat zie met vriendjes. En, ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik stel mezelf dagelijks teleur. En ondanks dat ik weet dat we waarschijnlijk in dezelfde worstelingen zitten, geloofde ik wat de boze me influisterde: dat ik niet moest denken íets te kunnen betekenen voor welke vrouw dan ook. Dat ik van alle vrouwen die het recht hadden een blog bij te houden wel de laatste zou zijn.
Mocht je ooit gedacht hebben dat het bij ons altijd leuk en gezellig is, dat onze kinderen voorbeelden zijn in alles, dat ik de perfecte opvoeder ben, en dat onze gezinsmomenten elke week weer vlekkeloos verlopen, help ik je bij deze uit de droom ;). Mijn man en ik moeten dagelijks van genade leven. Ik ben zwak. En ik dank God ervoor! Want als jij en ik niet dagelijks onze zwakte zouden ervaren, zouden we het in eigen kracht gaan doen. Hij wil onze zwakheid gebruiken en ons vullen met Zijn kracht. Als wij zwak zijn, is Hij machtig.



Laten we ons niet laten ontmoedigen. De boze wilt niets liever. Maar we laten hem niet regeren in ons leven. Laten we ons oog op Hem richten. Van Hem is al onze hulp en onze verwachting.

Het is goed om terug te zijn ;).

In Hem verbonden,

zondag 26 februari 2017

Gezinsmoment - Gelijkenis - De verloren zoon

De laatste gelijkenis van de 3-luik uit Lukas 15, is de gelijkenis van de verloren zoon. Net als velen hou ik heel erg veel van deze gelijkenis. Het vertelt ons zoveel over Wie God is. Het gaat niet over hoe Hij doet, maar over Zijn karakter, Zijn Wezen. Het vertelt me van Zijn genade en liefde en barmhartigheid. De gelijkenis toont me ook wie ik ben...

We begonnen met heerlijk wat liederen te zingen met de gitaar en ook wat liedjes met de piano. Nu 2 van de 4 kinderen kunnen lezen is leuk om te zien dat ze met een boekje erbij het nog leuker vinden o om liedjes uit te zoeken en samen te zingen.

Hierna vertelde ik het verhaal van de verloren zoon, met behulp van deze platen.

Natuurlijk is dit ook voor onze kinderen inmiddels een bekend verhaal, maar door de platen sprak het opnieuw erg aan. Om het nog wat dichterbij te brengen, speelden we het verhaal na met playmobil. Dit vonden de kinderen erg leuk om te doen.






We knutselden dit werkje.

Na het eten las ik het prachtige verhaal van Patricia St John uit het boek 'Leer mij God kennen' over 'de witte zakdoek'. Dit is een verhaal over een 'hedendaagse verloren zoon', een jongen die in de gevangenis heeft gezeten en graag zijn ouders nog een keer zou ontmoeten, maar hij durft niet naar ze toe te gaan. Hij schrijft zijn ouders een brief en vraagt of ze een witte zakdoek uit het raam willen hangen als hij welkom is. Als hij bij het huis komt, ziet hij niet 1 witte zakdoek, maar hij ziet uit alle ramen grote, witte lakens hangen. Het huis is er bijna onder bedekt. Hij was duidelijk welkom! Echt een prachtig verhaal met dezelfde strekking als de gelijkenis van de verloren zoon.

In Hem verbonden,
,

Gezinsmoment - Gelijkenis - De verloren penning

Op de zondag van dit gezinsmoment lag er ijs en was het heerlijk helder weer. De kinderen wilden erg graag naar buiten en even op het ijs. Daarom begonnen we het gezinsmoment met een heerlijke wandeling door het park vlakbij ons huis en lieten dit gelijk de intro zijn op de gelijkenis van de verloren penning. Mijn man ging even snel vooraf met de fiets door het park en hing een zakje met (buitenlandse) muntjes ergens in het park. Daarna kwam hij naar huis en vertelde de kinderen dat hij even in het park was geweest, maar dat hij daar een zakje met geld verloren had. De oudste geloofde het verhaal niet helemaal, maar hij had wel zin in een wandelingetje ;). De rest was enthousiast om te helpen zoeken. We liepen in het park achter papa aan en zochten overal naar het zakje met geld. En natuurlijk gingen we tussendoor ook het ijs op.





Zoeken en zoeken, terwijl het boven je hoofd hangt :)
Gelijk kijken wat er in het zakje zit.
Hierna gingen we naar huis, dronken warme chocomelk en ik vertelde de gelijkenis van de verloren penning met behulp van deze platen.

Ter afsluiting had ik via dit prikbord op Pinterest een paar eenvoudige kleurplaten en een werkblad geprint. De kinderen konden kiezen wat ze wilden doen.

In de week erna las ik allebei de verhalen nog een aantal keer met onze peuter. Voor haar maakte ik dit idee:
Thought I'd share this take-home idea for the parables of the lost sheep  lost coin.  A 'lost' sheep and coin are hiding in the bottle of rice.  A big hit with the little ones!!:

Ik stopte er alleen een paar muntjes in en die moest ze zoeken in de fles met rijst. 

Het was een mooi gezinsmoment, waarin we opnieuw konden benadrukken dat God verloren mensen zoekt. Hij zoekt totdat we gevonden zijn. En daarna is er feest in de hemel, over elke zondaar die zich heeft bekeerd en die door Hem is gevonden.

In Hem verbonden,
,

zondag 5 februari 2017

Gezinsmoment - Gelijkenis - Het verloren schaap

In het nieuwe jaar zijn we gestart met een korte serie over de 3 gelijkenissen uit Lukas 15. Een paar weken terug deden we een gezinsmoment over de bekende gelijkenis over de Goede Herder.

Als intro mochten de kinderen om beurten een klein schaapje verstoppen en moest de rest het zoeken.

Daarna vertelde ik aan de hand van deze veelzeggende platen het verhaal. Eerlijk gezegd hoefde ik niet veel te vertellen, de platen spreken voor zich. We hebben de nadruk gelegd op het zoeken van God. Zoals de herder er alles aan doet om het schaap te zoeken en te vinden, zo zoekt Hij ook verloren mensen, zondaars. Zo zoekt Hij ook ons wanneer we gezondigd hebben. Ik probeerde uit te leggen hoe lief God de Vader ons en de rest van de wereld heeft. Op een gegeven moment stelde mijn man de vraag of de kinderen het konden geloven dat God zo vol liefde is. We kregen een heel mooi gesprekje over hoe zij God soms zien. We waren zo dankbaar dat we echt een blik in hun hart kregen. We hebben met elkaar gebeden en ook aan God Zelf verteld dat we het soms zo lastig vinden om te geloven dat Hij altijd het goede voor ons zoekt en van ons houdt, zoals we zijn, ons zoekt, ookal hebben we zondige harten.

Van te voren had ik eerlijk gezegd het idee dat deze gelijkenis voor de kinderen al zo bekend zou zijn, dat ze er niet meer door geboeid zouden zijn. Maar ik had ook in de week vooraf veel gebeden of hun harten ontvankelijk zouden zijn en de boodschap echt zou landen. Dan is het zo bijzonder om te ervaren dat God het gebed verhoort!

Als afsluiting kregen alle kinderen een stuk bruin karton (uit een grote doos gesneden) en een afbeelding van een schaap. Ze mochten zelf kiezen welk schaap ze wilden en hoe ze het gingen vullen, met watten, wol, witte knopen of playmais. De omgeving mochten ze nog verven. Het zijn ware kunstwerken geworden ;). Zo leuk, ieder op zijn/haar wijze en niveau.







In Hem verbonden,

maandag 9 januari 2017

Wilskrachtige kinderen

Tussen het ontbijt en het moment van vertrek in, probeer ik de haren van mijn kinderen in fatsoen te brengen. Twee meiden zijn klaar en tevreden. Zoonlief is ook zo gepiept. Dametje nummer 3 zit op de stoel. Haar haartjes net lang genoeg om een mooi invlechtje mét een knotje te maken. Oké, het vraagt wat geduld, maar het lukt. Net als ik klaar ben, voelt ze aan haar haren en kijkt me verbolgen aan: 'Niet klotje (= knotje), niet mooi, mam. Staart!' 'Ja, je hebt een heel mooi knotje, wauw, wat staat het mooi!' hoor ik mezelf nog een poging wagen. Maar, helaas, het leed is al geschied. 2 kleine handjes graaien naar het elastiekje en voor ik ook maar iets kan redden, ziet mijn peuterdametje eruit alsof ik de kam niet kon vinden die ochtend. Ze kijkt me recht aan en zegt: Staart, mam. Mooi.'  Ik weet wat me te doen staat...

Nog geen minuut later til ik haar van de stoel. Mét staart. Een staart waar ik niet van hou. En waar haar haartjes nog te kort voor zijn, dus waar over een halfuur de helft van haar haren uit gezakt zijn en ze er opnieuw uitziet alsof we geen kam konden vinden...

Een kind met een sterke wil. Wat kan ik soms moe worden van de strijd die begint zodra ze haar oogjes open doet en eindigt als ze ze aan het einde van de dag weer dicht doet (en zelfs dan soms niet). Maar, wat heb ik ook enorm veel plezier met haar en wat een lol hebben we als gezin om haar. En, wat is ze aanhankelijk en wat verlangt ze naar mijn positieve aandacht en bevestiging. Het is bij een kind met een sterke wil 'veel van alles', denk ik soms. 

Herken je dit? Heb je ook zo'n heerlijk, maar temperamentvol, wilskrachtig kind? Wat een uitdaging om zo'n kind de goede kant op te krijgen. En wat een zoektocht in het opvoeden en stellen van grenzen.

Afgelopen week zocht ik wat bemoediging hierin. En ik vond het.
Graag deel ik de video's die God me liet vinden.

Natuurlijk weet ik dat kinderen een geschenk zijn. En dat ook dit wilskrachtige grietje een groot geschenk is van de Hemelse Vader. Ze is een zegen. En zo wil ik haar ook zien en behandelen! Ze leert me groeien in geduld en liefde. En ik leer dat het niet allemaal op mijn manier hoeft te gaan. Zoals onderstaande filmpjes ook leren. Natuurlijk ben ik degene die de 'eindregie' in handen heeft, maar wat maakt het eigenlijk uit of ze een staart heeft of een knot? Dat ze haar regenlaarsjes aandoet bij het ophalen van de kinderen en er geen plas te vinden is op straat?

Laat je bemoedigen en inspireren door onderstaande video's. Je kunt dit, lieve moeder. God maakt geen fouten door jou dit kind of deze kinderen te geven. Ga door, in Zijn kracht. Verwacht het van Hem. Hij beschaamt nooit.




In Hem verbonden,